Historia edycji

"Powietrzne szurajki"

Jak włosy mierzwią kudłate głowy,

jak liście drzew tańczą od wiatru.

Podmuch odbiera ludziom dech mowy –

tak można odgrywać to życie teatru.

Życie z poezją w sztuce, jak teatr, 

szuraniem dźwięków przez życie mkniemy.

Z daleka – to jeden potężny nieład –

rodzimy się, mrzemy, tak kołujemy.

Obłoki się snują, cyklony szaleją,

teatry tragedii, teatry komedii,

gdzie jedni płaczą, inni się śmieją

w komedii życia, w życia tragedii.

Spojrzeć na liście, przepiękne włosy,

szumiący zefirek, w lekkości podmuchu.

Tak wiatr układa łanów zboża kłosy,

a ja słupem stoję, patrząc w bezruchu.

Wszystko się rusza ukrytą siłą,

to niewidzialne mikroszurajki.

Raz ty na szczycie, raz nad mogiłą –

życie to piękno, lecz piękniejsze są bajki.

Ktoś tym porusza, ktoś to nakręca,

Skąd ruch ten, skąd życie — któż odpowiedź zna?

Może to oddech samego istnienia,

Co w każdej szurajce tak cichutko trwa.

Leszek Piotr Laskowski