Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

014 - messkład słoneczny

Messalin_Nagietka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

człowiek na celu kulą nosi ślady
stóp igłą szytych dzierganych z niewiedzy
byle utopić czas i w kropli wody
móc wejrzeć myślą po kałużach brodzić

nim krok obrotu parkietu doznaje
krawędzią puzzle’a co nie godny wzoru
sadzi piruet jak trąbę powietrzną
wdech wydech zmiana miary i wymiaru

w słońca ramieniu szatą gwiazd okryty
furkot taneczny bez skrzydeł i dziobu
cieciem nadzianym w pięciolinii klamrę
drzew kołysaniem do ryzy papieru

człowiek na celu spod powiek źrenicy
darty wywrotem rzeczy wyrodzonych
do skroni ciśnie lunety okular
i strzelaj krzyczy pomiędzy gwiazdami

a kulą ziemia śladem jej orbita
kałuża lodem co miast serca ślizga
by kiedyś pacnąć krzyżem całej pauzy
sial poleruje wiatr ziemski muzykant

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

Mess, pierwsza myśl, nie myślałeś o zastosowaniu interpunkcji? wiesz to bardzo sprytny (Twój) sposób pisania, w taki sposób, że trzeba do wiersza powrócić, przeczytać go kilkakrotnie....mi się chce, sam wiesz, ale....)

myślalam że znowu pojawią się jakieś "egzotyczne" nazwy gwiazd i gwiazdozbiorów, żebym mogła się dokształcić :) ten jest jednak inny, bardziej opiera się (osobiście dla mnie) na codziennej obserwacji. Obserwator jest jednak na tyle dobry, że potrafi zamienić obrazy na piękne słowa, a tylko od odbiorcy zależy czy odnajdzie w tym sens. Obrazy zaklęte w słowa...

wiesz, im więcej czytam messkładów, uczę się tego języka, już wiem jak usiąść do tego, jak zaczynać i jak kończyć czytać :)

cóż mogę powiedzieć, wiersz piękny, ale trudny...

pozdrawiam serdecznie i ściskam mocno-
-agnes

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...