SZKLANE SŁOŃCE
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Taka jestem
SZKLANE SŁOŃCE
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Więc niech pali
Niech rozrywa
Niech tnie
Wolę duszę w prochu
Niż duszę w szkle
Wolę burzę
Niż fałszywe lato
Taka jestem
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Więc niech pali
Niech rozrywa
Niech tnie
Wolę duszę w prochu
Niż duszę w szkle
Wolę burzę
Niż fałszywe lato
Taka jestem
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Więc niech pali
Niech rozrywa
Niech tnie
Wolę duszę w prochu
Niż duszę w szkle
Wolę burzę
Niż fałszywe lato
Taka jestem
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Więc niech pali
Niech rozrywa
Niech tnie
Wolę duszę w prochu
Niż duszę w szkle
Wolę burzę
Niż fałszywe lato
Taka jestem
Szklane słońce kłamie
Oczy czekają na burzę
To uczucie, to nie "to"
Rozrywa duszę
Pierwsza łza spływa
To żal, nie tęsknota
Tnie i oczyszcza
Prawda boli bardziej
Szczerość spala duszę
Ale pozowanie
To powolne duszenie
Maska z "wszystko gra"
Skleja usta
Skleja oczy
Skleja serce
Szklane lustro pęka cicho
żeby nikt nie usłyszał
Lepiej spłonąć raz
W ogniu prawdy
Niż trwać sto lat
W szklanym słońcu
Bo proch
Zawsze można zebrać
A z kłamstwa
Nigdy nie wstaniesz
Więc niech pali
Niech rozrywa
Niech tnie
Wolę duszę w prochu
Niż duszę w szkle
Wolę burzę
Niż fałszywe lato
Taka jestem
To 'Kolega' było takim polubownym sygnałem, że trzymamy psy na smyczy i kosy w kieszeni i ich nie używamy. Zastanawiałem się bowiem nad użyciem określenia "pętaku" przez chwilę.
I dalej polubownie:
Gratuluję optymalizacji ekonomicznej w zakresie regulowania swoich potrzeb seksualnych. Doprawdy, podnosi na duchu, że nie chodzisz sfrustrowany po ulicach głośno komentując swój żal do świata i kobiet, tylko radzisz sobie jak umiesz.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Trollformel · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez Poezja to życie · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Napisałem, więc nie będę protestował.Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
W pewnym sensie napisałem... chociaż tak trochę pomiędzy wierszami. Jest gdzieś między nią a poezją. Wzajemnie :) Każdy ma prawo do własnego zdania. Nie mam z tym problemu, ale z drugiej strony, to gdyby wszyscy tak myśleli, to nie byłoby piosenek. Oczywiście rozumiem o czym piszesz. Gdy byłem dzieckiem i czytałem jakąś książkę, to wyobrażałem sobie sceny i sytuacje. Bohaterowie przbierali jakieś zarysowane przez opis formy. Gdy się zdarzyło, że któraś z moich ulubionych książek została zekranizowana, to przeważnie przeżywałem duże (to w sumie mało powiedziane) rozczarowanie. To co widziałem na ekranie nigdy nie dorównywało moim wyobrażeniom. Niestety, nie jestem pewien czy to działa w młodszych generacjach. Kiedyś mój syn zapytał mnie czy jeśli zamknę oczy i pomyślę o jabłku, to go zobaczę. Odpowiedziałem zgodnie z prawdą, że tak. Nie tylko widzę jabłko, gdy z zamkniętymi oczami o jabłku myślę, ale też czuję jego zapach i smak. Tak działa moja wyobraźnia. On odpowiedział, że nie jest w stanie tego zrobić. Tzn zobaczyć jabłka, jeśli o nim pomyśli. Idąc dalej, obawiam się, że dla bardzo wielu osób czarny ekran z tytułem pozostanie jedynie czarnym ekranem z tytułem. A co gorsza, prawdopodobnie tak go będą też widziały algorytmy YT. Myślę, że AI, na tym poziomie, do którego mamy obecnie dostęp, nie radzi sobie jeszcze z pewnymi abstrakcjami. Poprosiłem kiedyś któryś z dostępnych modeli o zilustrowanie jednego z moich wierszy. Było w nim sporo gier słownych i trochę pojęć, powiedzmy, oderwanych od rzeczywistości, jednak tekst miał oczywisty i dość jednoznaczny przekaz. Okazało się jednak, że to, co otrzymałem zupełnie odbiegało od sensu wiersza. Algorytm szukał dosłowności, których w nim nie było. Czyli, czarny ekran z tytułem pozostały dla niego również tylko czarnym ekranem z tytułem. Tak mi się w każdym razie wydaje. Pozdrawiam ponownie :)
