Historia edycji

@Poezja to życie 5

podążam cmentarną aleją śledzą mnie tysiące kamiennych oczu gęsia skórka na plecach   moje palce krzyżują się dotykam dłońmi nadgarstków, badając puls   nie wierzę w wszechobecność a jednak marmurowe usta poruszają się   aksamitny głos głaszcze powieki wdziera się pomalutku za źrenice rysując je pazurami od środka   spoglądające nieruchome oczy złudzenie raniące mój umysł   biegnę i biegnę i biegnę   tam, gdzie zielony maj gdzie słońce oślepia goniących   gdzie znowu zobaczę znajomą twarz wśród wiosennych pajęczyn   boję się emocjonalnej ślepoty czy to, co patrzyło, wciąż patrzy przeze mnie   rozmyte odbicie zegarek chodzi wstecz

@.KOBIETA.   "Wróć zanim ten sen W końcu się spełni, oh!"    

@Simon Tracy   Niesamowite, jak ten surowy, rzucający przekleństwami facet nagle łagodnieje, przyjmuje perspektywę dziecka i tworzy tę piękną, choć tragiczną opowieść o „bogach tańczących w zaświatach”. Doskonale pokazujesz, czym naprawdę był Olimp z poprzednich części - przestrzenią, gdzie jedyną nieśmiertelnością była pamięć. Dla całego świata Bryan Davis został zapomniany, ale dla „bogów z wapiennego murku” wciąż jest królem życia. Piękny i bolesny fragment. Bardzo plastycznie operujesz emocjami.  Wzruszający tekst.  Mam nadzieję, że będzie jeszcze ciąg dalszy. 

@Berenika97 przyglądam się kwiatom polnym :) morskim:) @.KOBIETA. idę na zachód słońca na morzem:) @Alicja_Wysocka nie mogę się zebrać na wyjezdzie:)