Historia edycji

Dziury w starym swetrze 

nie zawsze wiedzą,

gdzie się zaczynają, gdzie kończą, 

gdzie zaczyna się zmęczenie. 

Czy są kamieniem?

Czasem są z drżącego „jakoś będzie”, 

z tych wszystkich razy, 

gdy myślały: „dam radę”, 

a myślały: „tylko nie teraz”.

Ich słabości to nie metafory. 

To wolne środy, 

kiedy nie mają siły wstać, 

kiedy nawet kawy nie chce im się zrobić. 

Siedzą w ciszy i są.

Nie wstydzą się już. 

Wiedzą: 

kto nigdy nie był słaby, 

ten wie, co to znaczy 

podać dłoń 

i nie oceniać, czy drży.

Mogą nie mieć odpowiedzi, 

mogą iść wolniej, 

mogą być rozerwane 

i iść dalej. 

To jedyny dowód: 

nie są złamane, 

ledwo zgięte - 

wracają.

Szły po mapie życia 

brudnymi butami. 

Są żywe.

Dziury w starym swetrze 

nie zawsze wiedzą, gdzie się zaczynają, gdzie kończą, 

gdzie zaczyna się zmęczenie. 

Czy są kamieniem?

Czasem są z drżącego „jakoś będzie”, 

z tych wszystkich razy, 

gdy myślały: „dam radę”, 

a myślały: „tylko nie teraz”.

Ich słabości to nie metafory. 

To wolne środy, 

kiedy nie mają siły wstać, 

kiedy nawet kawy nie chce im się zrobić. 

Siedzą w ciszy i są.

Nie wstydzą się już. 

Wiedzą: 

kto nigdy nie był słaby, 

ten wie, co to znaczy 

podać dłoń 

i nie oceniać, czy drży.

Mogą nie mieć odpowiedzi, 

mogą iść wolniej, 

mogą być rozerwane 

i iść dalej. 

To jedyny dowód: 

nie są złamane, 

ledwo zgięte - 

wracają.

Szły po mapie życia 

brudnymi butami. 

Są żywe.