26.08.1992
Samotne znaki wyryte na drzewie
głucho świadczą o mojej krzywiźnie,
próbują wygładzać rzeczywistość
wiecznie rozdzieraną za plecami.
Ile bym dał, by stanąć na nogi,
znów dławić się dymem ogniska,
prowadząc dialog z płomieniem -
którego skóra wciąż się obawia.
Założę koronę z ubytków liści
i odzyskam choć cząstkę kontroli,
odciętej ode mnie przez tamtą stronę
bezkresnych dziecięcych drżeń.
Zdjęcie mojego autorstwa
26.08.1992
Samotne znaki wyryte na drzewie
głucho świadczą o mojej krzywiźnie,
próbują wygładzić rzeczywistość
wiecznie rozdzieraną za plecami.
Ile bym dał, by stanąć na nogi,
znów dławić się dymem ogniska,
prowadząc dialog z płomieniem -
którego skóra wciąż się obawia.
Założę koronę z ubytków liści
i odzyskam choć cząstkę kontroli,
odciętej ode mnie przez tamtą stronę
bezkresnych dziecięcych drżeń.
Zdjęcie mojego autorstwa
26 sierpnia 1992
Samotne znaki wyryte na drzewie
głucho świadczą o mojej krzywiźnie,
próbują wygładzić rzeczywistość
wiecznie rozdzieraną za plecami.
Ile bym dał, by stanąć na nogi,
znów dławić się dymem ogniska,
prowadząc dialog z płomieniem -
którego skóra wciąż się obawia.
Założę koronę z ubytków liści
i odzyskam choć cząstkę kontroli,
odciętej ode mnie przez tamtą stronę
bezkresnych dziecięcych drżeń.
Zdjęcie mojego autorstwa
26 sierpnia 1992
Samotne znaki wyryte na drzewie
głucho świadczą o mojej krzywiźnie,
próbują wygładzić rzeczywistość
wiecznie rozdzieraną za plecami.
Ile bym dał, by stanąć na nogi,
znów dławić się dymem ogniska,
prowadząc dialog z płomieniem -
którego wciąż obawia się skóra.
Założę koronę z ubytków liści
i odzyskam choć cząstkę kontroli,
odciętej ode mnie przez tamtą stronę
bezkresnych dziecięcych drżeń.
Zdjęcie mojego autorstwa
26 sierpnia 1992
Samotne znaki wyryte na drzewie
głucho świadczą o mojej krzywiźnie,
próbują wygładzić rzeczywistość
wiecznie rozdzieraną za plecami.
Ile bym dał, by stanąć na nogi,
znów dławić się dymem ogniska,
prowadząc dialog z płomieniem -
którego wciąż obawia się skóra.
Założę koronę z przerzedzonych liści
i odzyskam choć cząstkę kontroli,
odciętej ode mnie przez tamtą stronę
bezkresnych dziecięcych drżeń.
Zdjęcie mojego autorstwa
26 sierpnia 1992
Samotne znaki wyryte na drzewie
głucho komentują moją krzywiznę,
próbują wygładzić rzeczywistość
wiecznie rozdzieraną za plecami
Ile bym dał, by stanąć na nogi,
znów dusić się dymem ogniska,
prowadząc dialog z płomieniem -
którego skóra wciąż się obawia
Założę koronę z ubytków liści
i odzyskam choć cząstkę kontroli,
odciętej ode mnie przez stronę
bezkresnych dziecięcych drżeń
Zdjęcie mojego autorstwa
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez iwonaroma · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Starzec :) no, może się tak nie nazywają, ale są myszkami:) Dzięki, również pozdrawiam
Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano
Przez APM · Opublikowano
Przez Benjamin Artur · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
