Historia edycji

Ot i banał - ułana bito   Iwo, melasa u papaj. Ajć! Jaja Papuasa Lemowi

@Migrena   Zachwyca mnie to, jak ludzkie emocje przełożyłeś na język fizyki, kosmologii i geologii. To sprawia, że bliskość drugiej osoby wydaje się czymś nieuniknionym, wręcz kosmiczną koniecznością.   Tekst jest gęsty od wspaniałych metafor. "...świat na chwilę nie trafia w siebie" - niesamowity początek. Piękny jest motyw, że prawdziwe spotkanie dzieje się poza słowami ("wszystko, co ważne, dzieje się wcześniej niż język"). To stan, którego nie da się jeszcze nazwać, bo każde słowo byłoby spłyceniem tego napięcia. A obraz rzeczy, które „zaczynają spóźniać się do własnych kształtów” to idealny opis tego, jak obecność kogoś bliskiego burzy dotychczasowy porządek świata. "...czy dwa ciała mogą pamiętać jedno światło" - piękna, niemal mistyczna puenta o wspólnym pochodzeniu dusz (lub materii). Miłość pojawia się tu jako błąd w matriksie, wyrwa w czasoprzestrzeni, jest to potężna siła, która dosłownie rozrywa i na nowo składa rzeczywistość. Fantastyczny tekst!   Skończyło się banalne „motyle w brzuchu mam”, Gdy czytam ten poetycki, grawitacyjny kram. Tu miłość nie ma serca, tu rządzi fizyka, Rzeczywistość pęka, a rozsądek znika!

@Łukasz Jurczyk   Przez oczy zmęczonego gwardzisty widzimy tyrana, który w gruncie rzeczy jest samotnym „chłopcem”, więźniem własnej ambicji. Jak zwykle - świetnie to ukazałeś!      Dariusz ucieka w popłochu, ale jego widmo w siodle nas trzyma. A nasz wódz karmi się pychą.

@Migrena   To jest jak zapis absolutnej kapitulacji jednostki, w  którym bliskość staje się śmiertelnym, choć dobrowolnie przyjętym zagrożeniem, a połączenie dwojga ludzi przypomina stopienie się dwóch organizmów. Świetny tekst! Działa na zmysły! :)

@Christine   Bardzo dziękuję! Chyba tak:)) Ale będę ryzykować.!  Serdecznie pozdrawiam. :)