Z balkonu niechwały

[Kuba Maryszczak]

 

W Teatrze elokwentnym,

Balkonem zwisa –

Na wpół-krok parapet.

 

Na balkonie tak przestronnym

Sławą się niechwała wzbija;

Słychać Spektakl obustronnie –

Tylko krzak go przed ryjcem zakrywa!

 

Na moim balkonie -

    głuche wiatry lecą w obieg,

Bo filary je zgłuszają.

 

Pada deszczyk,

    Owszem, pada –

Zatem można sobie lujnąć w nocy;

Przecie oczu Ich gromada –

Tutaj spojrzeć nie ma mocy.

 

Na balkonie jak w Jaskini -

Kapać będą lekkie krople

My ze wszystkich wnet zakpimy,

Żadna kropla nas nie cmoknie

GDY KRZAK WIELKI OBSZCZAMY!

 

Jakże smutno w góre patrzy

Widząc szczyty tych pionierów;

Na najwyższym balkonie zasiadłszy.

 

Wszędzie widać, ze stron wielu -

    obraz nędzny i niemrawy;

Wszyscy wzajem -

    wnet pytamy:

 

Jak smutny musi

    być balkon znad sławy…?

@Kuba Maryszczak

Słowa wstępu

 

Niech ten wiersz was nie zmyli - tak, jest o sikaniu z balkonu; lecz nie to jest przesłaniem tej wręcz chuligańskiej metafory.

Więc choć wiersz wydawać się może trywialny, bądź nawet potoczny –

Dokładnie w tej formie ma być jego przekaz.

Każdy z nas bowiem żyje w jakimś przeświadczeniu o wygórowanych standardach społecznych. I o ile noszą w sobie bardzo słuszny cel cywilizacyjny –

    Jak często skrywają to, kim na prawdę jesteśmy, by publika widziała tylko to - co chcemy im pokazać?