Historia edycji

To nie kraj dla starców. Wokół, młodzi w pląsach,
Ponad mną ptaków słodkie trele —
Ta odchodząca pieśń — a wśród ich harców 
Wody kipią od łososi i makreli:

Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli,
Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły.
W  zmysłowym tańcu zgubiło bez reszty
Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości.

II
Starzec nic nie może: jest jak w łachmanach
Na wróble strach, lecz dusza uparta
W śpiew i w tan, tym bardziej uradowana
Im bardziej wytarta jej doczesna szata

To szkoła śpiewu z najbardziej poszukiwanych -
Zachwyt nad dziełami myśli  splendoru;
Więc przemierzyłem morza, oceany
Aż do Bizancji najświętszego dworu

III
O mędrcy niosący wieczny boski ogień 
Jakby ścian złocistemi arabeskami
w wieczny wir zanurzeni - wręczcie mi ów  olimpijski płomień 
I bądźcie  mej duszy śpiewu mistrzami

Wypalcie me serce do cna - z pożądliwości chore
I w zwierzęciu więzione konającym
Nie wie, czym jest; i  mnie skoro
prowadźcie ku arcydziełom wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę
Cielesnego kształtu żadnego z natury tworów,
-  tylko ten, który wykuł z  emalii wybornej
I szlachetnego kruszcu złotnik nadworny
Co  ma cesarza strzec ode snu
Lub z  gałęzi złotej  Bizancjum panom piać hymny
O czasach  przeszłych, mijających, przyszłych

I.
To nie kraj dla starców. Wokół, młodzi w pląsach,

Ponad mną ptaków słodkie trele —

Ten ginący gen — a wśród ich harców 
Wody kipią od łososi i makreli:

Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli
Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły.
W  zmysłowym tańcu zgubiło bez reszty
Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości.

II
Starzec nic nie może: jest jak w łachmanach
Na wróble strach, lecz dusza uparta
W śpiew i w tan, tym bardziej uradowana
Im bardziej postrzępiona jej doczesna szata

To szkoła śpiewu najbardziej godna -
Zachwyt nad monumentami dawnego  splendoru;
Więc przemierzyłem oceany i morza
Aż do Bizancji najświętszego dworu

III
O mędrcy niosący wieczny boski ogień 
Jakby ścian złocistemi arabeskami
w wieczny wir zanurzeni - effectuée le wręczcie mi ów  olimpijski płomień 
I bądźcie dla mej duszy śpiewu mistrzami

Wypalcie me serce do cna, bo z pożądliwości chore /płomień
I w zwierzęciu więzione konającym
Nie wie, czym jest; i  mnie skoro
prowadzcieKu arcydzieła wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę
Cielesnego kształtu żadnego z natury tworów,
-  tylko ten, który wykuł z  emalii wybornej
I szlachetnego kruszcu złotnik nadworny
Co  ma cesarza strzec ode snu
Lub z  gałęzi złotej  Bizancjum panom piać hymny
O czasach  przeszłych, mijających, przyszłych

I.
To nie kraj dla starców. Wokół, młodzi w pląsach,

Ponad mną ptaków słodkie trele —

Ten ginący gen — a wśród ich harców 
Wody kipią od łososi i makreli:

Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli
Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły.
W  zmysłowym tańcu zgubiło bez reszty

Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości.

II
Starzec nic nie może: jest jak w łachmanach
Na wróble strach, chyba że jego dusza
Klaszcze i śpiewa, tym głośniej
Im bardziej postrzępiona jego doczesna szata

A szkoła śpiewu najświetniejsza
To zachwyt nad monumentami dawnego  splendoru;
Więc przepłynąłem oceany i morza

Aż do Bizancjum najświętszego dworu

III
O mędrcy niosący wieczny boski ogień 
Jakby murów złocistemi arabeskami
w wieczny wir zanurzeni - przekażcie mi ów święty olimpijski płomień 
I bądźcie dla mej duszy śpiewu nauczycielami

Wypalcie me serce do cn, bo z pożądliwości chore 
I w zwierzęciu więzione konającym
Nie wie, czym jest; i  mnie poprowadzcie
Ku arcydzieła wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę
Cielesnego kształtu żadnego z tworów przyrody,
Lecz tylko ten, który wykuł antyczny grecki złotnik
Ze szlachetnego złota i  emalii wybornej
By ode snu powstrzymać usypiającego cesarza
Lub usadowić na złotej gałęzi, by śpiewał
Dla panów i dam Bizancjum
O tym, co przeszło, przemija, lub przyjdzie..

I.
To nie miejsce dla starców. Wokół mnie młodzi w pląsach,

nade mną ptaków trele —

Ten ginący gatunek — wśród ich harców 
Wody kipiące od łososi i makreli

Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli
Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły.
Zagubiobe w tańcu zmysłowym zapomniało bez reszty

Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości.

II
Starzec nic nie może:

jest jak w łachmanach
Na wróble strach,

chyba że jego dusza
Zaklaszcze i zaśpiewa, tym głośniej
Im bardziej postrzępiona jego doczesna szata

A szkoła śpiewu najświetniejsza
To zachwyt nad monumentami dawnego  splendoru;
Więc przepłynąłem oceany i morza

Aż do Bizancjum najświętszego dworu

III
O mędrcy niosący wieczny boski ogień 
Jakby w murów złocistemi arabeskami
w wieczny wir zanurzeni Przekażcie mi ów święty olimpijski płomień 
I bądźcie dla mej duszy śpiewu nauczycielami

Wypalcie do cna moje serce; bo z pożądliwości chore 
I uwięzione w zwierzęciu konającym
Nie wie, czym jest; i  mnie poprowadzcie
Ku arcydzieła wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę
Cielesnego kształtu żadnego z tworów przyrody,
Lecz tylko ten, który wykuł antyczny grecki złotnik
Ze szlachetnego złota i  emalii wybornej
By ode snu powstrzymać usypiającego cesarza
Lub usadowić na złotej gałęzi, by śpiewał
Dla panów i dam Bizancjum
O tym, co przeszło, przemija, lub przyjdzie..

I.
To nie miejsce dla starców. Młodzi
W beztroskich pląsach, nad głową, ćwierkot ptaków
—Ten ginący gatunek — przy ich śpiewie,
Łososie, morza pełne makreli,

Wszystko, co poczęte, narodzone, odeszłe,
Wszelkie stworzenie sławi przez rok okrągły.
Zagubieni w tańcu zmysłowym  zapomnieli bez reszty odwieczne monumenty ludzkiej mądrości.

II
Starzec nic nie może:

jest jak w łachmanach
Na wróble,

strach, chyba  że jego dusza
Zaklaszcze w dłonie, zaśpiewa, tym głośniej
Im bardziej postrzępiona jego doczesna szata

A szkoła śpiewu najświetniejsza
To zachwyt nad monumentami dawnego  splendoru;
Więc morza przepłynąłem by przybyć
Do Bizancjum najświętszego  dworu

III
O mędrcy dzierżący ten boski płomień
Jakby w murów złocistej runi,
w wieczny wir zanurzeni Przynieście mi święty ogień
I bądźcie nauczycielami śpiewu dla mej duszy.

Wypalcie do cna moje serce; bo chore od pożądania
I uwięzione w zwierzeciu konającym
Nie wie, czym jest; i  mnie zaprowadzćcie
Do arcydzieła wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nigdy już nie przybiorę
Cielesnego kształtu żadnego z tworów przyrody,
Lecz tylko ten, który wykuł antyczny grecki złotnik
Ze szlachetnego złota i  emalii wybornej
By ode snu powstrzymać usypiającego cesarza
Lub usadowić na złotej gałęzi, by śpiewał
Dla panów i dam Bizancjum
O tym, co przeszło, przemija, lub przyjdzie..