prastara wierzba
trwa bioluminescencja
w spróchniałej dziupli
Historia edycji
Należy zauważyć, że wersje starsze niż 60 dni są czyszczone i nie będą tu wyświetlane
prastara wierzba
trwa bioluminescencja
w spróchniałej dziupli
prastara wierzba
trwa bioluminescencja
w spróchniałej dziupli
prastara wierzba
trwa bioluminescencja
w spróchniałej dziupli
prastara wierzba
trwa bioluminescencja
w spróchniałej dziupli
prastara wierzba
trwa bioluminescencja
w spróchniałej dziupli
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Magdalena 1 027
Stół się ugina od szklanego szczęścia
Przyprawione kiełbasą
Tłuszczem przytulone dymne
Szczęście z zieleni z ptactwa
Ze stokrotek podzielne na talerze
Szczęście z dzieci moich Nie moich
wszystkie dzieci nasze są
Powiedział wesoły mędrzec
Edytowane przez Magdalena (wyświetl historię edycji)1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 48 odpowiedzi
- 1 073 wyświetleń
-
- 40 odpowiedzi
- 787 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 820 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 739 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 713 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez hollow man · Opublikowano
piję pot z twojej skóry wnikam głęboko jestem gorącem wodą laną na kamienie -
Przez Stary_Kredens · Opublikowano
powiedziała nigdy już się więcej tak nie spotkamy poczuła że młodość uciekła wszyscy się rozeszli w swoje strony jeszcze młoda odczuła pierwszą stratę a potem przyszła miłość i też strata nie ożenił się też jest sam zgorzkniały i cyniczny a ja myślałam marzyłam że miłość zwycięży tak długo jeszcze ją czułam przy stole i obok w pokojach drgała wibrowała już nie ucichła jak struna tamta też umarła fizycznie widziałam ją w trumnie miała skrzywioną twarz pamiętam zbyt długo właściwie zupełnie niepotrzebnie to nam się przytrafiło a byliśmy tacy zwyczajni jesteśmy więc powinno być zwyczajnie najzwyczajniej w świecie -
Przez wiedźma · Opublikowano
Wzeszły już nowe Żółte mniszki, stokrotki, fiołki, paleta barw. Kołysze je wiatr. Kładę się. Nieśmiałe słońce głaszcze twarz. Źdźbła łaskoczą. Sprawdzają – jestem, w zieleni, w wiośnie. Mrówka na dłoni. Chmura płynie. Jest cicho. Słychać szept ziemi. Pachnie goryczą i miodem. I początkiem. Zamykam oczy. Tam też łąka. Wniosłam ją do środka. Poleżę. Łąka tu jest. I ja z nią jestem. -
-
Przez viola arvensis · Opublikowano
@Berenika97 ślicznie baśniowo i rymy się pojawiły - super klimat powstał dzieki nim. Cudnie !
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne