Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ciemność

Jedyny sens
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jedyny sens

Jedyny sens

Opublikowano
Opublikowano

Siedząc w ciemnym pokoju 

Można dopiero doznać spokoju

Huk codziennego życia 

Odbiera chęć tu bycia 

 

Kiedyś nie było gorzej 

Było więcej łaski Bożej 

Teraz ciągle gonitwa 

O wiele trudniejsza niż niejedna bitwa 

 

Miłość tłem jest do wszystkiego 

Nie ma tego uczucia błogiego 

Wszystko jest bez emocji cudnych 

Żyjemy w czasach okrutnie obłudnych 

 

Ekrany wszystko zabiorą bez reszty

Radość uczucia i miłe gesty 

Niby blisko a jak daleko 

Codziennie na dworze rozlane mleko 

 

Każda zmiana wiąże się ze stratą 

Która jest czymś więcej niż do spłacenia rata 

Każdy się burzy i winą obarcza

Ale to wtedy działa jak tarcza 

 

Nigdy to życie lepsze nie będzie 

Ta myśl towarzyszy wszędzie

I wziąć z pokorą ile zostało

A okaże się że czasu zawsze mało 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • beta_b
      moje meno

      Przez beta_b · Opublikowano

      @[email protected] Pozdrawiam ciepło, PS męska andropauza czeka na swój debiut literacki ;) bb
    • Stukacz
      Oczekiwanie

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Ciekawie bardzo.
    • wiedźma
      Sucha łza

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Charismafilos  W tym wierszu czuć bezradność. Łzy mógłby by przynieść katharsis. Bardzo mocny i emocjonalny utwór.  Pozdrawiam serdecznie.
    • Stukacz
      Mrok

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo"     Rozsiane w przestrzeni obłokach Roje cząsteczek we mgle Ład nad łady po ich bokach Śmiertelny błysk promień śle   Kształty, kosmiczne cienie, mgławice Zbite w męczarni czarnego snu Podmuch głaszcze umęczone lice Bez pamięci o proroczym dniu   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Mrok gęstnieje w powietrza wilgoci Wygnańcy w żywiole walczą, tną A księżniczki łza płynie i się złoci Cztery głowy pochylają się i gną   Proroctwo spełnione, zapłakała złota Pierwsza, za nią druga płynie łza Ciąży jak kark pod ciężarem młota Sen za snem płaczącą w sen kolejny gna   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Czarne słońce, niebo czarne W dół doliny czarny rzuca blask Szary krajobraz, losy rycerzy marne Widać krew, słychać mieczy trzask   I dwóch z mieczami między tłumem W szale wpada w walki gąszcz Z natchnieniem, lecz snu bezrozumem Kąsają i walczą sprytem jak wąż   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości
    • Alicja_Wysocka
      w połowie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove Miałeś rację, raz jeszcze dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...