Historia edycji

„Mrucząca kuracja”   Jak tu pisać wiersze? Szczerze... Kiedy taki chory leżę?   Wczoraj bez nakrycia głowy, Dzisiaj chory i „gotowy”   Wiosna to baba fałszywa, A ja biedny dogorywam!   Szczęściem mam ja witaminę, Czyli moją ex dziewczynę   Znaczy, Żona asystuje i mną dzielnie się zajmuje   Zaś gdzie boli: głowa, kości, Lekarz Kotu się umościł   Grzeje i nad uchem mruczy, Aby mi mój rozum wrócił   Po kociemu mi tłumaczy, Żebym na swój ubiór baczył   Że choć nie tak głupi jestem, To na dworzu zima jeszcze   Szepcze, tłumaczy z mozołem, Aż na koniec ja zasnąłem   „A sen dobry jest na wszystko...” Dalej mruczy mi kocisko   Pociesza przyjaciel zwinny: „Jutro wstaniesz zdrowy, silny!”   „Za to, że ulżyłem w męce, Jutro napisz wiersz w podzięce!”   Tak więc siadłem, napisałem, A lekarza wygłaskałem.

@violetta   pan bez z tysiącem oczek  patrzy na ciebie z obrusa  pomyśli nic nie powie jedynie może posłuchać :))

@Berenika97 To jest dialog ostateczny, w którym dwoje ludzi przestaje być osobnymi wyspami, a staje się wspólnym horyzontem. Przepiękny dialog o intymności.   Świt blisko skóry. Niebo zostało gdzieś tam. Tyś jest moim dniem.   Pozdrawiam

@APM dla mnie bez zawsze był zimny, stał po środku ciemnej izby:)

@Poet Ka Może i plastikowe lata, ale może prawdziwsze :)   Płonie orchidea. W sercu, gdzie nikt nie patrzy. Reszta to tylko hałas.   Pozdrawiam