Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kimże jestem?

michal_stefan
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

michal_stefan

michal_stefan

Opublikowano
Opublikowano

Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny.
Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność.
Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność.
Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.

 

- Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny.

Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury.
Dmący wiatr i sosny razem grają hymny.
Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny?
Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.

 

- Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty. 

Liną magii, wonią włosów opętany.


Las misterny i drzew groby… szumy wody.
Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…

 

- Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty.
Oczy to błękity, hafty lub szafiry. 
Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą.
Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież.
Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę.
Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę.
Kimże jestem?

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • marekg
      czworonogi

      Przez marekg · Opublikowano

      a potem zgasło światło w ciszy świecy siedzieliśmy w jedynym jasnym oknie   w końcu nastała ciemność westchnęła i zasnęła   żółty pies ujada z powagą po drugiej stronie księżyca jest kilka ciekawskich osób   wiosna drukuje się w 3D replay zielony pies szczeka ale z honorem  
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 62. Maski i duchy

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Lapislazuli
      "Kaktus"

      Przez Lapislazuli · Opublikowano

      Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • Leszek Piotr Laskowski
      Zacisze ciszy.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Marek.zak1
      SZTAUDYNGER

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...