Historia edycji

@hania kluseczka Haniu, ten wiersz tak naprawdę nie wiele ma wspólnego z Warszawą.     Sam, mieszkam na zadupiu. :) Mieszkałem w wielu Warszawach. ;)  

@andrew fajne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@MIROSŁAW C.   Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Migrena   Ten utwór jest stosunkowo krótki, patrząc na Twoje możliwości, ale za to metafor – bez liku i do tego niebanalnych.    Wiersz jest bardzo dojrzały i wyraźnie leśmianowski. Różnica polega jednak na tym, że u Leśmiana światło jest zazwyczaj srebrzyste i staje się miejscem oraz czasem przemiany – przejścia z niebytu w byt  i odwrotnie. U Ciebie natomiast światło (złote) współtworzy trójwymiarowość, pokrywając kształt ciała na wpoły metafizycznego, a na wpoły fizycznego – ciała będącego kształtem miłości.    Reasumując, tu światło nasyca rzeczywistość, która zaczyna krwawić w kolory, u Leśmiana było przejściem rozmywającym granicę istnienia.     Precyzyjna:) nieokreśloność  i przenikalność to punkt wspólny.    Precyzyjna dzięki niebanalnej metaforze.

@jjzielezinski   Wątpliwość - czy rozdrapywać rany, czy milczeć - towarzyszy chyba każdemu, kto rzetelnie mierzy się z trudną historią. A jednak milczenie też ma swoją cenę. Zgadzam się w pełni- historia wykazuje niepokojącą skłonność do powtórzeń, zwłaszcza gdy przestajemy ją traktować jako przestrogę, a zaczynamy jako abstrakcję. Niech ten wiersz będzie właśnie takim głosem - nie oskarżeniem, lecz przypomnieniem.  Serdecznie pozdrawiam.