Marsylia

[Sara B]

Na ciemnym tle

 

Marsylia jest  jeszcze jaśniejsza niż dawniej

Thomas  Monticelli uczeń tutejszej szkoły rysunku

a później znamienity malarz

przeczuwał jej nadchodzące epokowe biele

rozjaśniając paletę aż po dowolną impresję

a raz malując nieodległą od brzegu wyspę

później nazwaną imieniem Hrabiego Monte Christo

użył tylko czterech jasnych kolorów

 

U podnóża miasta barwny targ

na stołach perłowe ostrygi czerwone homary

wszystkie jeszcze w ruchu

nikt nawet nie przeczuwa tu ostateczności

ryby sztychem płetwy dopełniają obrazu

woda na nich znika w słońcu

w cieniu parasoli handlarze i rybacy

kobieta przeszła z pełnym srebra koszem

 

Mężczyzna wynajął pokój przy La Canebiere

za dnia filmował  będzie wyspę i zamek d’If

gdzie słychać jeszcze głosy więźniów

jak napisał o tej budowli A. Dumas

czarniejsze od morza groźne widmo

sięgające ręką po swoją ofiarę

 

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Sara B namalowane słowem...niecodzienny dar...sugestywna, złowróżbna pointa.

[Berenika97]

@Sara B

 

Ten wiersz ma w sobie coś z malarstwa - i to nie przypadkiem, skoro Monticelli otwiera całość. Każda strofa to inny kadr - najpierw światło i paleta kolorów miasta, potem zmysłowy targ z ostrygami i homarami jeszcze w ruchu, na końcu zamek d'If i głosy więźniów, które słychać do dziś.

"Nikt nawet nie przeczuwa tu ostateczności" - to zdanie zatrzymuje.

A zakończenie - "czarniejsze od morza groźne widmo sięgające ręką po swoją ofiarę" - to jakby Dumas sam dopisał ostatnią strofę. Bardzo intrygujący i piękny wiersz.