Złote jajka...

[Benjamin Artur]

— Nie spieszmy się tak, ojcze! — zawołał młody bociek.

— Nic nie rozumiesz. Jest wiosna, musimy się teraz śpieszyć — odparł stary bocian.

— Gonił mnie bocian! Gonił mnie bocian! Słyszycie? Gonił mnie bocian! — wrzeszczał młody wróbel, wpadając między ptaki.

— Bocian cię gonił? — zdziwił się gołąb.

— Ychy, ychy! Tak, tak! Przecież mówię, że gonił!

— Nas, gołębi, to nieraz gonił jastrząb. Moi przyjaciele wiele razy mu umykali. Ale bocian?

— A mnie bocian gonił!

— Wiesz, one teraz na wiosnę mają pełne ręce roboty. Musiał cię nawet nie zauważyć.

— Niech ktoś uciszy tę gdakającą kurę! — złościł się starzec. — Nic, tylko gdacze, a jajek nie znosi. Kupiłem ją na targu, miała być szlachetną nioską. A ona zamiast robić swoje, tylko hałasuje. Rozumiem pogdakać chwilę, ale najpierw trzeba znieść jajko!

— A to na święta pogdakać sobie już jej nie wolno? — mruknął gołąb.

— Ychy, ychy, tak, tak, tak — zawtórował wróbel. — Ludzie teraz tak mają. O wszystko się złoszczą.

— Na dwieście pozycji ani jednej polskiej książki! — rozdzierał się dalej starzec, zaglądając do gazety. — Tyle pięknej prozy, znakomitych powieści, i żadna się nie zakwalifikowała!

— Ja znam tę kurę — odezwał się nagle gołąb.

— Spotykamy się rano na śniadaniach. Całkiem fajna z niej babka... I wiesz co, przyjacielu? Mówiła mi, że znosi złote jajka. Tyle że czeka, aż ktoś w nią uwierzy.

— Ychy, ychy! Tak, tak! Uwierzy? A mnie to ktoś uwierzy, że gonił mnie bocian? — dopytywał wróbel. — Znałem też kiedyś jedną taką kurę. Ta tylko gdakała, podczas gdy inne znosiły jajka.

— Może wszystkie są potrzebne? I te gdakające, i te, które znoszą... I te czekające? — zawołał z góry przysłuchujący się stary bociek z synem.

Wesołych świąt!