Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

za smutkiem ciągnie się życie

Ona_Kot
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Między dziewiętnastą a tym innym - wstępuje na kawę.
Poprawia sobie koloryt, przed podróżą. Najlepiej schować się
w czyjeś obce serce. Spokojnie to tylko skrobanie. Rączki
się wyrzuci, a nóżki pójdą same.Daleko.

Ciągle miewa nadzieję, że jutro nie spotka go w mieście.
Podchodzi jednak do gardła. Wolałaby krzyczeć
niż omijać wystawy. Udawanie wycieka z niej
codziennie, po skrótach pamięci. Przewlekle.

Ręce wszystkich bibliotekarek pachną tak samo.
Siedzi garbiąc się, grabi palcami włosy. Nie słucha,
suche już piersi nie zełgają w sobie światła, które było.
Spokojnie. To tylko skrobanie.O tak, o niebo lepiej.

Luthien_Alcarin

Luthien_Alcarin

Opublikowano
Opublikowano

Kocie jestes odważna istota bo uczepiłas się pazurem "ciezkiego" tematu, łątwo otrzec się o banał, tobie raczej całość wyszła bardzo zgrabnie z oddaniem tematu:moze pointa torszeczke uderza o banał: tzn, tłumaczenie się podmiotu lirycznego -ok, ale spróbowałabym inaczej to ująć, reszta na bardzo duży plus

Pozdrawiam
Agata

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

właśnie sobie dodałam do ulubionych:)

już komentowałam go więc powtarzać się nie będę, bo spostrzeżenia te same...........
dla mnie końcówka bardzo dobra..............właśnie dlatego ze ociera się............nie wiem czy można to nazwać banałem, w każdym razie pasuje jak ulał, ale poczekaj na inne głosy:)

pozdr. a

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Drwale

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte dzięki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      Niewidzialny

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @wiedźma @piąteprzezdziesiąte @Waldemar_Talar_Talar dziękuję Wam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Poet Ka
      Jureczek

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Trollformel
      Pensé

      Przez Trollformel · Opublikowano

      I poszły bratki z zapasem zapachu zabrały wytrwałość nie dla nich lato ten co wysłał je z korytka trumienki do gruntu zdziwiony po deszczu trupimi skrzydłami osuszył 
    • Natuskaa
      Nie zabiegam

      Przez Natuskaa · Opublikowano

      Nie zabiegam, nie zbiegam, nie podbiegam… odbiegam. To fakt niepodważalny. Bo ja… wszystko mam.   Życie, to satyryczna opowiastka o człowieku, który od zawsze wszystko ma. Mimo to jest w ciągłym szukaniu, wymyślaniu, głodzie, chłodzie, pragnieniu, zawiści, zawziętości… nuuudzie. Nudzie. Nudzi się, więc kombinuje, co by tu w swoim bytowaniu ulepszyć, przyspieszyć, podnieść, zobaczyć… zooobaczyć. Patrzy na piramidy, winorośl, narkomanów, kolorowe pigmenty na skórze, patrzy w mikroskop, patrzy gdzie nie widać nic, ale on przecież patrzy to wie, że coś tam jest. Zwiedza… zwieeedza miasta, kościoły, pomniki, jeziora, góry, lasy, ławki i puby. Wierci się. Co by tu chcieć ?!… o co by tu zawalczyć?!…. zawaaalczyć! Lata na drugi koniec ziemi, bo tam coś ktoś kiedyś zasadził, zrobił, powiedział… do sklepu po wodę gazowaną, do zoo pooglądać lwy, małpy i słonie… zażerając się popkornem. Ma wolną wolę, własną… istnienia, tworzenia, brania… grabienia… i liście na podwórku. Nie zabiegam o to by oddychać przez słomkę, albo nadymać policzki jak rybo-jeż. Bo pierwszą i najważniejszą zasadą, wręcz tajemnicą istnienia tu właśnie, jest nieskrępowany oddech, a nie szklana rurka (w wersji premium do słomki) wsadzona w szklany pojemnik, by sączyć powietrze ostrożnie i dochodzić do omdlenia/niedotlenienia. Odbiegam więc, kiedy szala wagi się przechyla w jakikolwiek sposób. Biorę miecz i ucinam, bo nie warto tracić wszystkiego, lepiej stracić pasożyta. I znów można oddychać głęboko… głębiej, z lekkim uśmiechem idąc krok za krokiem po wielkiej bibliotece, dotykać okładek,  przesuwać palcami po zagłębieniach, zachwycać się misternymi złoceniami, sprawdzać prawdziwość kapitałek... odbiegając od czyiś wyobrażeń, brakiem zabiegania.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...