Z bagażem myśli przy gasnącym słońcu

[Adam Zębala]

Czerwony rozciągnięto dywan 

na nim gwoździem przybito myśli 

wszystkie według wielkości. 

 

Myśli wyciągnięte z dna serca 

z największych głębin duszy

wydobyte z mułu i obmyte we łzach. 

 

Wysuszone na wietrze rozgrzanym 

w południowym słońcu

wszystkie bezcenne poszukaj właściwych. 

 

Wejdź na dywan i idź pomiędzy 

omiń nie istotne 

odszukaj które do Ciebie należą. 

 

Pozostaw te które Ci dano 

weź to co chcesz mieć 

i powiedz czy masz już wszystko. 

 

Poszukaj w zaroślach tych 

których nie ma pośrodku trawy 

która rośnie nad wodą.

 

To ostatnia wiosna kiedy 

świeci słońce ominiesz pagórki 

aby iść prostą drogą. 

 

Słońce swym blaskiem podrażnia oczy 

rozpala rany które bolą 

wrażliwe nie pozwalające zapomnieć.