Lustro małego człowieka.

[leszek piotr laskowski]

"Lustro małego człowieka" 

 

Ile racji w bytu stanie,

w rozmyślaniach czterolatka?

Jego świata domniemanie –

dla rodziców ciut zagadka.

 

Patrzą na nas z maleńkości,

spoglądając w górę wzrokiem

pełnym bystrej ciekawości.

Dla nich – stoją przed prorokiem.

 

Prawdę im mów bez ściemniania,

nawet gdy ci nie na rękę.

Nie idź drogą zakłamania,

bo stworzysz własną udrękę.

 

Choć się boisz, że za wcześnie,

by o świecie mówić szczerze,

dziecko czuje – nawet we śnie –

w co rodziciel jego wierzy.

 

Gdy go zbywasz półprawdami,

mącisz obraz rzeczywisty.

Lepiej mierzyć się z faktami,

by przekaz był zawsze czysty.

 

Mały człowiek, wielka dusza –

nie daj mu się rozczarować.

Kiedy w podróż swą wyrusza,

Tobą chce się pokierować.

 

Zamiast tkać iluzji sieci,

daj mu kompas, a nie mity.

Wtedy miłość w nim rozniecisz,

a nie lęku świat przegnity.

 

Bo gdy prawda w domu gości,

dziecko rośnie w swojej dumie.

Bez domysłów i bez złości

dużo lepiej świat rozumie.

 

Więc bądź lustrem dla malucha,

w którym widzi świat prawdziwy.

On ci wierzy, on cię słucha –

spraw, by w duszy był uczciwy.

 

– Leszek Piotr Laskowski.