Z brzegu

[23.]

Porwała mnie z brzegu jak łódź

dla tonącej w pustce dna 

Pani z martwego jeziora.

 

Zniszczyła już każdy zamek

jaki stworzę na piasku palcem,

i wśród świec oddechem

zgasi każdą naszą noc...

 

A kiedy jej zimne usta,

choć czule tak, zamkną mi oczy —

gwiazdy spadną bez marzeń,

bo nie wypowiem już słów...

Edytowane 25 Marca przez 23. (wyświetl historię edycji)

[23.]

Dziękuję za zostawienie śladu @Poet Ka@piąteprzezdziesiąte@Simon Tracy@Łukasz Wiesław Jasiński

[Berenika97]

@23.

 

Pani z martwego jeziora jako metafora miłości destrukcyjnej ?

Ale czy chciałbyś zostać na tym brzegu? W tej pustce dna? Może Pani z martwego jeziora to jedyna opcja dla tych, którzy i tak już toną? Intrygujący!

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.... fajnie. Choć odchodzenie.. fajne.. nie jest.

[23.]

@Nata_KrukDziękuję, następne wiersze będą trochę mniej mroczne ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[23.]

Dziękuję @violetta