Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na krawędzi

Mel666
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mel666

Mel666

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

 

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

 

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

 

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

 

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

 

przecinki przytrzymują oddech

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

 

zdania rozciągają się

poza znaczenie

 

połykam chwile w całości

nie otwierają się

 

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

 

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

 

jakby myślenie miało kierunek

w ciebie

 

dotknij mnie

 

w drżeniu 

w ciszy

Edytowane przez Mel666 (wyświetl historię edycji)
6
  • Mel666 zmienił(a) tytuł na Na krawędzi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sylwester_Lasota
      Niecenzuralnie

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Prawdziwe niestety.  Są pułapki bez wyjścia, często nieuświadamione i mało widoczne. Pozdrawiam.
    • Stary_Kredens
      Niecenzuralnie

      Przez Stary_Kredens · Opublikowano

      Coś przetrąciło dzieciństwo    Dobrze powiedziane   Niedobrze gdy to się stanie   Właśnie   Stanie i jest    Nie stało przebrzmiało   Tylko lekkie akordy popròszyny   Nie   To jest też tuż pod powierzchnią     Z lekka trącone a już puka od spodu    A co tu się wysilać w słowa!   Gówno gówniane co raz się przykleiło do buta życia    I wciąż śmierdzi od nowa
    • Leszek Piotr Laskowski
      Setna bajkowa wyprzedaż.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Setna bajkowa wyprzedaż”   Sprzedam jabłko z tego drzewa, gdzie kuszona była Ewa, i dym z krzewu płonącego, do Mojżesza mówiącego.   Dorzucę też to, co męczy — garniec złota z końca tęczy, smocze jajo, kwiat paproci, lotny dywan i but koci.   Mam też lampę, a w niej dżina — ponoć własność Aladyna. I ten kocioł z Łysej Góry, w którym wiedźma warzy chmury.   Mam husarskie wielkie skrzydła, jakby komuś walka zbrzydła — dla rycerzy, już z ironią, do ucieczki przed pogonią.   Jest i laska, choć złamana, samego Gandalfa Pana, róg, na którym Wojski grał, i kule z Ordona dział.   A do tego kwiatki z wianka, który miała Świtezianka, Borutowe rogi diable, Wołodyjowskiego szablę.   Kupcie krzesiwo magiczne, co sny daje fantastyczne! Nabywajcie, nie czekajcie, z tej okazji korzystajcie!   Ja wybrednych zadowolę, wszystko kładę wam na stole... A na koniec — to już cudy! — tanio odsprzedam czołg „Rudy”!   Dziś na sprzedaż świat baśniowy, jutro — rozum narodowy, bo się najlepiej handluje tym, co ludziom czar funduje.   Nie pytajcie, co jest prawdą, co legendą, propagandą — świat od wieków tym się trudzi: kto najlepiej śni dla ludzi.   Bo największym skarbem przecież nie są cuda na tym świecie, lecz opowieść, bajek słowa, co pozwala żyć od nowa.   Leszek Piotr Laskowski.
    • Poet Ka
      czaszka Jorika

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Wiechu J. K. @andrew @Waldemar_Talar_Talar @Adam Zębala @Leszek Piotr Laskowski dziękuję!
    • Alicja_Wysocka
      Bez skojarzeń

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...