Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wybacz, że cię zawiodłem,
że nie dałem rady stać na własnych nogach.
Wybacz, że cię opuściłem,
ale decyzja nie była tylko moja. 
Przepraszam za stracone chwile. 
Przepraszam za te lata izolacji. 
Przepraszam, że się pogubiłem 
i że wcale nie miałem racji. 


Tak. Tak bardzo chciałem mówić wspólnym głosem.  
Nigdy nie było łatwo i to od samego początku. 
Ja za dużo czułem i nie potrafiłem pomóc nikomu,
nikogo zadowolić. Jedynie rozczarować.   
I wcale już nie chciałem wracać, wracać w te zatrute ściany, 
ale jakoś musiałem dawać sobie radę i niczego nikomu nic nie zdradzić.  
Nigdy nam się nie przelewało i to także z mojej winy. 
Nie potrafiłem jednak się dopasować, przygnieciony i bezsilny. 
Nie zapominałem jednak nigdy i każdego dnia się starałem. 
Życie boleśnie zweryfikowało wiedzę, emocje i to z kim, kiedy gadałem. 
Tak bardzo chciałem mówić wspólnym głosem. Tak bardzo. 
Tak bardzo nie chciałem być z tym wszystkim sam. Sam. 


Wybacz, że cię zawiodłem,
że nie dałem rady stać na własnych nogach.
Wybacz, że cię opuściłem,
ale decyzja nie była tylko moja. 
Przepraszam za stracone chwile. 
Przepraszam za te lata izolacji. 
Przepraszam, że się pogubiłem 
i że wcale nie miałem racji. 


Tak. Ja naprawdę chciałem mówić wspólnym głosem. 
Związałem przecież całe poszarpane życie z twoim własnym losem. 
Cieszyłem się chwilami, powoli budowałem, bywałem odcięty, 
ale zawsze z tobą nawet jeśli tylko całkiem sam. Sam.
Czy tak powinna wyglądać miłość? Czy świat to wybaczy? 
Tak bardzo chciałem ciebie ochronić, ale nie dawałem rady. 
Aż musiałem się wynieść i wszystko pozostawić. 
Cała reszta to już adwokaci i nie bałem się wszystkiego stracić 
bo najważniejszy jest twój promień, uśmiech i dłoń ciepła. 
Wszyscy siedzieli w sali a ja z tobą na schodach 
bo nie interesowała mnie ta głupia walka o nic nie warte pieniądze. 
A ja tak bardzo chciałem mówić wspólnym głosem. 


Wybacz, że cię zawiodłem,
że nie dałem rady stać na własnych nogach.
Wybacz, że cię opuściłem,
ale decyzja nie była tylko moja. 
Przepraszam za stracone chwile. 
Przepraszam za te lata izolacji. 
Przepraszam, że się pogubiłem 
i że wcale nie miałem racji. 


Przepraszam też za dzisiaj i na tym nie przestanę. 
Przed nami cała przyszłość nawet jeśli nie łatwa 
to i tak pójdziemy ramię w ramię.  

 

 

Opublikowano

@Tectosmith

Świat jest kolorowy tylko dla tych ,którzy uwierzyli, że taki może być. 

Pozostali błądzą w szaro białym, kreowanym przez licznych wizjonerów.

Jeśli nie wrócimy, aby siebie odnaleźć, bez winienia za upadki,będzie trudno.

Ktoś ma nam wybaczyć, zróbmy to pierwsi.

Nie wińmy się za wczoraj.

Otwórzmy oczy na jutro. Dojrzymy powoli ... i kolory.

Oby tak już zostało...

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Opublikowano

@andrew
Bo Świat jest kolorowy, ale zawiera także wszystkie odcienie szarości. Każdy ma inne doświadczenia, bo każda droga jest inna. 
Ja nie potrafię sobie wybaczyć i wiem, że to mnie w końcu zabije. 
Dziękuję Andrew za pochyleniem nad wierszem i pozdrawiam dzisiaj słonecznie. 

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nie na wszystko się ma wpływ, to prawda.

Ale najgorsze jest poczucie bezradności i uleganie mu.

Małe cele potrafią przekonać, że jednak coś od nas zależy.

To chyba nie jest kwestia realnej weryfikacji, tylko nastawienia - uparte przekonywanie własnego mózgu, że jest inaczej, niż myślał dotychczas.

 

 

Edytowane przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@TectosmithZanim zacznie działać dla innych, właśnie dla siebie powinien.

Zaczynając od malutkich rzeczy.

To nie tak, że nagle się obudzi pewnego dnia i stwierdzi - o, dziś zmieniam moje życie na cudowne.

Ale coś zawsze może zrobić - wyznaczyć mały cel i go zrealizować, żeby przekonać się, że jednak może.

Przy konsekwentnym działaniu przekona się, jak wiele jednak może - a apetyt rośnie w miarę jedzenia.

 

 

@LeszczymNajbardziej niszczy człowieka wyuczona bezradność.

Opublikowano

@vioara stelelor tak możliwe, ale z drugiej strony czy chcesz w tym smutnym świecie, oszalałym już i zgłupiałym napieprzać:// Nie aż tak jestem pewien, czy chcę być zaradny. I w artach być może udaje się coś czasem, a reszta jak to mawiają "leży" ://

@Tectosmith Oczywiście, że również serdecznie pozdrawiam, miewam podobne dylematy, a czasem normalnie śmiech mnie na to bierze, polecam pośmiać się czasem i uśmiechnąć...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...