Historia edycji

U bobra dar bobu?    

@vioara stelelor   Ten wiersz to medytacja nad tym, jak kochać bez ranienia. Każdy obraz - rzeka spokojna zamiast lawy, cień daniela zamiast hałasu, puszek dmuchawca zamiast ciężaru - buduje portret miłości dojrzałej, świadomej własnej mocy i właśnie dlatego łagodnej. Najbardziej porusza mnie ta dialektyka obecności i nieobecności- być najbliżej, kiedy ktoś pyta "gdzie ty?", ale jednocześnie odejść bezszelestnie, nie mącić wody. To wymaga ogromnej samoświadomości. I ta końcowa strofa - odpowiedź tęskniąca za pytaniem nigdy nie zadanym - to przecież istota prawdziwej intymności - rozumieć drugiego człowieka głębiej niż on sam. Piękny wiersz!  

Piękny wiersz! 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 To jest nas dwoje! :) @violetta Tak jest i w moim przypadku. :) @CharismafilosCzęsto miewam skojarzenia, ale jak widać nie tylko ja tak mam. ;)

Znam osobiście kilka przypadków, w których mężowie okazali się być kryptogejami. Czytałem że w Polsce podobnych przypadków jest do 300 tysięcy. Żony dowiadują się o tym, ale przeważnie jako ostatnie.