@Natuskaa To była nadinterpretacja z mojej strony, bo zbyt atrakcyjny był dla mnie kontrast tytułu z epilogiem wiersza. Ponadto słowo "pasztet" jest nie tylko potrawą, ale również określeniem kogoś "atrakcyjnego inaczej" - lub kłopotliwej sytuacji. Już tak mam, że robię wiwisekcję samego słowa, nawet gdy jest zbędna.
Właściwie to bez znaczenia, jeśli jedyne co miałaś na myśli to ten "nieszczęsny" pasztet do jedzenia - bez znaczenia dla mojej oceny. Poniekąd może nawet... lepiej? Pasztet to szara masa - niczym szara rzeczywistość, z której chociaż myślami można uciec do kolorowej przestrzeni i... poniekąd nakarmić nim mózg, by ten miał energię na takie wojaże :D Całkiem prawdopodobne, że emocje, które widzę w tym wierszu, są w innej formie lub innych proporcjach względem siebie, ale wierz mi, że to, co miałaś w głowie - scenę - zostało pokazane. Tylko że czytelnik nie siedzi w głowie tej kobiety, dlatego ja widzę np. zmęczenie, zawieszenie, przeciążenie podmiotu, a Ty, jako Autorka - widzisz (i pod tym kątem tworzysz) chwilę jego zadumy, refleksji, zatrzymania w chwili styczności z pasztetem.
Brak definitywnej odpowiedzi nad tym stanem sprawia, że jest to tak ciekawe.
