Tam, gdzie mnie nie ma

[Maksymilian Bron]

Tam, gdzie mnie nie ma,

choćby po to żyję

Tam, gdzie mnie nie ma,

wiodę życie na najwyższym piętrze,

gdzie jest teraz jedynie moje serce,

a do piwnicy schodzę

jedynie po wino,

gdzie jest ciało moje,

które jest przesypiającą pustką

nie pustynią,

na której lądowałbym

po skoku ze szczytu

na chwilową medytację

 

Bo tam, gdzie mnie nie ma,

jestem prawdziwie szczęśliwym sobą

nie oglądającym,

nie kupującym,

nie jeżdżącym,

by być tobą,

czyli tym, który tęskni

za byciem

uśmiechniętą osobą

 

I dlatego

cieszę się każdym oddechem,

gdy wyobrażam siebie

tam, gdzie mnie nie ma,

i może ta jaskinia,

w której nie ma nawet cienia,

odsłoni w końcu schody

i światło,

które mnie osłodzi,

i oprócz serca i ducha

da mi sprawne nogi

 

I dlatego pleśń piwnicy

mi nie doskwiera,

póki nadzieja

kończy każdy wers,

każdy mój wers

[Nata_Kruk]

... ileż tych dołujących treści. To nie zarzut. Życzę słońca w życiu.