Zgłoś

@MyszolakBardzo mi się podoba sama myśl przewodnia wiersza, którą świetnie wyeksponowała @Berenika97. Pięknosłowie jest zawsze czymś zastępczym, w stosunku do rzeczywistości. Ono ją przetwarza, zmierzając w kierunku feerycznej iluzji. Może tworzyć całe światy, bo taki potencjał drzemie w języku i słowach ex definitione. W momencie, gdy pojawia się potrzeba zbudowania realnej bliskości, wyrażenia prawdziwych emocji - słowa stają się niefunkcjonalne, bo bliskość to ciało, dotyk, ciepło, przepływ energii przez każdy centymetr skóry. Tego nie da się stworzyć. To trzeba przeżyć.   Świetnie to podsumowuje M. Zabłocki w tekście sztandarowej piosenki G. Turnaua:   Zaufaj tylko warg splotom, Bełkotom niezrozumiałym, Gestom w próżni zawisłym, Niedoskonałym.   :)

@violetta napisz coś mądrzejszego niż bajania ptasiego móżdżku

@Berenika97   Bereniko.   Twoje trzy grosze to dla mnie .......bardzo duża kasa !!!    dziękuję Ci za tak precyzyjne wejście w świat tego wiersza. to, co opisałas jako "zawieszenie między istnieniem a niebytem”   jest dokładnie tym, co chciałem uchwycić czyli  człowiek jako echo samego siebie, jako opóźniony sygnał w systemie, którego nie da się poprawic bez przebudowy całego świata . Twoja interpretacja  "błędu w kodzie źródłowym dnia”  jest pięknie trafna bo ja  dokładnie tak to czułem, tylko nie wiedziałem, czy uda mi się przekazać to w słowach .   Widzę też, że dostrzegłaś samotnosć  (!!!), która w tym wierszu nie jest dramatem, lecz wynika z samej struktury istnienia. to dla mnie ogromna radość, że Twój odbiór czyni wiersz żywym.   że nie zostaje jedynie tekstem, lecz   staje się przestrzenią refleksji i uczuć.   czuję, że w tym dialogu między naszymi umysłami wiersz naprawdę "trwa” ,  a Twoje słowa towarzyszą mu z taką precyzją, jakbyś patrzyła w jego wnętrze   od środka .     dziękuję Nika.  

@Mikołaj_BatkiewiczMiłość do ojczyzny nie jest taka sielankowa, jak w tym wierszu, ale zawsze trzeba od czegoś zacząć - od tradycji i pamięci... naszych wieszczów ;) I to prawda, krajobrazy Polski są piękne. Ale może spróbuj zrzucić ten teatralny kostium XIX-wiecznego romantyka, zwłaszcza, jeśli chodzi o język, żeby wiersz nie brzmiał sztucznie i koturnowo. I wnikliwie rozejrzyj się wokół siebie, bo może oprócz ogródeczków, głogów i wiosny w pąkach jest jeszcze np. zdewastowany przystanek autobusowy, zapyziały dyskont, rachityczna zieleń miejska. To też jest nasze, rodzime, i to też jest warte pochylenia.

@hollow manwole nie wiedzieć o czym to jest , ale ładne