"niebo płonie"

[Gosława]

spójrz tam w oddali pali się niebo
jasne języki piorunów liżą niezdarnie granatową połać
niczym kochanek suną po sprężystej skórze
i tylko Anna trwożnym okiem spogląda na las

z gromnicą przy twarzy wyczekuje kolejnego łomotu
niesprzątnięta derka zamokła do cna
na kamiennych schodach skulony wyje burek

przysięga mój drogi scala na zawsze
jak ta fajerka jedna w drugą stalowym uściskiem połączona
tak że nawet wielki sagan nie zegnie im duszy
osmolone sadzą nadal leżą jedna na drugiej

spójrz pali się niebo tym razem krwawy poranek
w różowej zorzy się mości
rozgarniając duże połacie mglistej jutrzenki
zapominając o tym co nocą dziać się mogło

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Gosława uszanowanie! Halinka rządzi! :)

[Amber]

@Gosława  Żywioł budzi respekt. Dobry wiersz. Pozdrawiam serdecznie :)

[Gosława]

@Charismafilos oj tak Jej wiersze mnie niezmiennie zachwycają

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Amber dziękuję Bursztynku

[Charismafilos]

@Gosława dużo z nią przeżyłem też... miło się u niej spotkać :)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wyłuskałam sobie z wiersza ten fragment; obrazowo pokazuje szorstką, nieuchronną więź, ciasną, opartą nie na czułej bliskości tylko twardym, bezlitosnym połączeniu poprzez rytuał, którego konsekwencją jest uporczywe trwanie na przekór przeciwnościom losu.