Kto tam?

[petros]

Zapukałem do Twoich drzwi,
jak w ścianę światła, co nie zna rysy.
- Kto tam? - zapytał głos z ciszy.
- To ja - odpowiedziałem dumnie.
A Ty rzekłeś łagodnie:
- Tu nie ma miejsca dla nas dwojga. Odejdź.

 

Wróciłem więc w życie,
w kurz dróg i lat,
niosąc lęk jak noc bez gwiazd,
co stawia lustra bez litości.

 

Uczyłem się siebie jak miasta:
z ulic, z ran, z pomyłek,
z imion, które przestały być moje,
z pragnień, które chciały być wszystkim naraz.

Aż śmierć zaczęła chodzić obok mnie,
nie jak groźba,
lecz jak prawda, co nie może kłamać.

 

Gdy odchodzili bliscy,
pękało we mnie ja.
Zostawało tylko to, co proste:
dłoń w dłoni, szept, modlitwa,
cisza, w której ktoś jest.

 

I kiedy przyszedł mój próg,
Zapukałem jeszcze raz w tę ciszę.
I znów usłyszałem pytanie: Kto tam?
Nie powiedziałem już wtedy: „to ja”.
„To Ty” odrzekłem,
spokojnie, jak oddech oddany w Twoje ręce.

 

I drzwi się otworzyły,
jakby otwierały się zawsze,
gdy „ja” cichnie,
a zostaje tylko miłość,
która nie umiera.

[Charismafilos]

@petros bardzo ciekawa perspektywa! Widać rozwój... i nie tylko akcji :)

[petros]

@CharismafilosDziękuję serdecznie za miłe słowa;) Zimowa atmosfera jakoś mnie w tym roku nastroiła lirycznie i postanowiłem spróbować postawić pierwsze kroki na twórczo nieznanym mi gruncie. Nawet mi się to spodobało i mam nadzieję, że nie zakopię się na amen w odtajałej tegorocznej "wiecznej" zmarzlinie:)

[Charismafilos]

@petros zachęcam do ekspresji! Iskra się tam w Tobie tli...

Mogę się nawet do fandomu zapisać ;) Odwagi!

[Leszczym]

@petros Ładny wiersz, bardzo poważny...

[petros]

@Leszczym Cieszę się, że się spodobał:) Miałem mocno metafizyczny nastrój przy jego tworzeniu, stąd zapewne ta powaga się wkradła i rozpanoszyła;)