Jamais vu

[Leroge]

Wstając poczułem, że muszę usiąść

Umysł znikł na chwilę 

By zaraz pojawić się znów 

Jako białe płótno 

 

Wszystko codzienne

A jednak rzeźbi siebie na nowo

W korze mojego mózgu

 

Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla 

Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistości

 

Wszystkie nerwy w moim ciele 

Poczuły że powinny zacząć tańczyć 

Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum

 

Wtedy moje powieki opadły aż do stóp 

A gdy znów wczołgały się na czoło 

Obraz był jak średniowieczne dzieło

Stary i popękany 

Edytowane 4 godziny temu przez Leroge (wyświetl historię edycji)