Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Młodości!

aff
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Różne jest w brzozie
brzozie gadanie.
Czy suszy głowę srocze bajanie?
Która w niej gniazdko pierwsza uwije
i srebrną łyżkę utopi w żyle?


Czy młode wyjdą

z pierwszego miotu?
Czy to nie sprawi brzozie kłopotu,
że ponad sercem z listeczków innych
w szumiącym gaju
zryw
familijny,
bo przecież brzoza, brzozo, wiadomo,
z tą pokruszoną i białą korą,
brzoza nie czuje, jak mroźna dama,
trzeba na wiosnę dać jej słuchania.

 

Brzoza oddała wiosenne soki.
Oskołę piją chyba nie sroki,
ale w tym roku się ogłowiła
i jedno gniazdko jednak zgubiła.

 

 

 

 

 

 

 

(w tle odgłos piły mechanicznej i walących się gałęzi na metalowe okucia balkonu, a nawet nerwowe zerwanie się przestraszonego śpiącego kota z kaloryfera)

 

 

 

 

Edytowane przez wierszyki (wyświetl historię edycji)
5
aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No ale w buddyzmie starość to tak chyba bliżej mądrości niż śmierci?

Ja nie mam bynajmniej nic do wiosny i jej praw, ogławianie drzew właśnie je może odmłodzić, na czym i ptaki skorzystają. 

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No powiem Ci, że pomarańczowego niezbyt lubię, może dlatego, że zdecydowanie do mnie nie pasuje, raczej jestem zimą. 

Co nie znaczy, że nie lubię dzieci. Taką zimą, w która można rzucić małym puszystym śnieżkiem, ale nie za kołnierz, bo po prostu dla niej to już trochę niebezpieczne, że się zaraz rozłoży.

Miłego dnia :-)

 

 

Dziękuję @APM pozdrawiam :-)

aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję :-)

 

Chłopcy wyleźli na drzewo z piłą, a ja spod kołdry napisałam wierszyk. I udało się :-)

Miłego dnia :-)

 

 

 

 

U nas były całkiem duże mrozy, bardzo dziękuję za życzenia, wiele zdrówka również :-)

Pozdrawiam @Andrzej P. Zajączkowski :-)

Pozdrawiam @Łukasz Wiesław Jasiński :-)

Edytowane przez wierszyki (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 89. Płomień i pieczęć

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Kancelista jako narrator - jednym z jego zadań było również pisanie oficjalnej kroniki (historii). A teraz - gdy jest świadkiem upadku imperium - staje się  bezradny. Do tej pory to, co pisał było pełne propagandy. Teraz gruzy są bardziej szczere niż słowa. Świat „zrozumiał” upadek bez potrzeby czytania oficjalnych komunikatów. Ogień działał w sposób bezwzględny, a splądrowanie świątyń nie wywołuje gniewu bogów, co sugeruje kryzys wiary i pustkę ukrytą pod złotymi kopułami.   „Pieczęć - ostatnia rzecz, która wierzy w Szachinszacha." - to świetna metafora. Gdy ludzie uciekają, zdradzają lub zginą - lojalny zostaje jedynie ten przedmiot.   Historia ludzkości to zamknięte koło: budowanie, wiara (ideologia) i nieuchronna samozagłada. Perski urzędnik wie, że jego imperium nie jest ani pierwszym, ani ostatnim, które płonie.   Rozmowa z synem to konflikt pokoleń. Syn, widząc ruinę świata ojców, odrzuca ich wartości. Kancelista podsumowuje, że jest to mądrość powierzchowna,wynikająca z buntu, która nie rozumie, że mimo zmian, potrzeba zapisu (kultury) zawsze wraca.   Bardzo mi się podoba, to uniwersalny i mądry przekaz!     Pieczęć lojalna, Szachinszach już stracił tron, Ona wierzy wciąż.   Znów zbudują dom, Znów uwierzą w pusty mit, Znów zapłonie ten świat.
    • andrew
      Czerwcowa aura

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka ... poczuć stopami  chłód trawy  pójść spacerkiem  wzdłuż murawy    z wróblami  się podroczyć  jakiś kwiatek  przeskoczyć    uśmiechnąć  się do siebie  będzie jak w niebie  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia   
    • Waldemar_Talar_Talar
      Kto raz ją zrozumie zawsze doń wróci

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - zmieniłem zakończenie - myślę że nie popsułem  - dzięki za przeczytanie  -                                                                                                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • Berenika97
      Byle nie zapomnieć

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Twój wiersz zaczyna się od metafizycznych pytań, by za chwilę zderzyć odbiorcę z prozą życia i "miłością chowaną do teczki". Największe wrażenie zrobił na mnie jednak motyw sznura - i to genialne przejście od banalnego obowiązku z pralni do mrocznej metafory w puencie. Powtórzenia "Który to już rok…" budują duszny klimat wypalenia i rutyny. Bardzo dobry tekst.  
    • Poet Ka
      Stara kopiejka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Stara kopiejka   Potoczyła się po bruku. Wracałem właśnie ze szkoły, bo ją zamknięto, gdy nagle zobaczyłem demonstrację: transparenty, krzyczący ludzie, machanie rękami. Czuć było, że zaraz będą strzelać. I wtedy ją dostrzegłem. Toczyła się – mała, miedziana kopiejka.   Schyliłem się i podniosłem ją z ziemi. Spojrzałem na ludzi. Ich twarze tworzyły wielość w jedności – tak dramatycznie do siebie podobne, złączone tymi samymi emocjami. Schowałem monetę do kieszeni i ruszyłem w stronę Alej.   Wiał ostry wiatr, a na głowę spadały wielkie płaty śniegu. Wszedłem w bramę, a potem na drewniane, kręte schody. W domu czekała już matka.   Moneta została ze mną na pamiątkę. Miedziana kopiejka z 1904 roku – dla późnego wnuka.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...