Skruszony ogień i rozmowa o niczym

[Adam Zębala]

Ci co ogień wzniecili żeby 

spalić wszystko co zbędne 

sami do niego wpadli. 

 

Ktoś ogień pali podsycając 

jego płomień duszami tych 

których uznał za zbędnych. 

 

Po płonących ogniskach idę 

które nie kaleczą moich stóp

bo sam siebie ukształtowałem.

 

Bryły lodu mieszają się z ogniem 

spadając z nieba rozłóż parasol 

abyś nie skaleczył głowy. 

 

Skruszyli skały żeby wejść do środka 

lecz nic nie znaleźli 

po co obnażać ich wnętrze. 

 

Gdzie okiem sięgnąć jest biało 

czerwony zachód słońca zwiastuje 

po pięknym dniu mroźna noc. 

 

Posiwiałe włosy i poorana twarz 

mówią że pewien okres czasu 

masz już za sobą. 

 

Odpoczniesz wieczorem przy 

płonącym ogniu z kieliszkiem wina 

porozmawiasz ze sobą o niczym. 

 

Przyjdą ludzie aby świat Twój zburzyć 

posłuchaj co mówią bo maja racje 

Ci przed nimi też ją mieli.