Wirtualny krajobraz nie krzepi

[andrew]

e-życie

 

wirtualny świat 

jak dom 

bywa Mont Everestem 

miłą dziewczyną 

wszystko 

na wyciągnięcie ręki 

 

do realu wracamy 

z konieczności 

nie ma w nim na zawołanie 

lodów z bakaliami 

uśmiechu w lustrze 

 

bywa słabym obrazem 

tego o czym marzymy 

 

w smartfonie jest to wszystko 

nawet w nadmiarze 

 

warto spotkać się z sobą 

sam na sam 

nie w czterech ścianach 

nie jutro 

dziś 

 

2.2026 andrew 

Sobota, już weekend 

 

[Gość vioara stelelor]

@andrew

Wirtualny świat wcale nie musi być taki idealny

Budujesz opozycję - życie w realu = trudne, ale prawdziwe vs. życie wirtualne = kolorowe złudzenie szczęścia, spełnienia wszystkich marzeń, no istny cyfrowy raj.

No i zakładasz roboczo, że tylko w realnym świecie, w sensie, że offline, można zrealizować zasadę nosce te ipsum.

Mi na przykład przytrafiła się niedawno sytuacja całkiem odwrotna. Real był odskocznią od czegoś, co mnie przytłoczyło niby wirtualnie, ale o wiele bardziej prawdziwie.

Kluczem jest człowiek i miejsce, gdzie angażuje swoje prawdziwe zasoby wewnętrzne - myśli, uczucia., intelekt, czas, chęci, itd.

I sposób, w jaki funkcjonuje wirtualnie, realnie. Czy tylko korzysta, czy jednak coś z siebie daje, w coś się angażuje.

[andrew]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@andrew

 

Świetna obserwacja- w smartfonie nawet nadmiar, w życiu brak uśmiechu w lustrze. Finał jak recepta na ocalenie.

Pozdrawiam. :) 

[andrew]

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@vioara stelelor