zziębnięty

[Gosława]

jesteś mi domem
tak mawiała Anna ściągając mokrą koszulę
która silnie przywarła do jego pleców
kropelki potu lśniły niczym koraliki na torsie
wzdłuż szwów i blizn

lubiła te chwile kiedy delikatnie mrużył oczy
by po chwili rzucić mgliste spojrzenie zielonych tęczówek
zawsze wtedy robiła dziwaczny grymas
marszcząc nosek
niby dąs
a może to niepewność
czy nadal kocha...

w zimnej stodole kurz zamieniał się w popiół
który unosząc się ponad zwartymi ciałami tworzył ulotną wolę
wraz z silniejszym podmuchem ulatywał szparami na zewnątrz
i tylko danfa w rogu niemy świadek grzechu
zzieleniała z zazdrości

 

 

[Charismafilos]

@Gosława uszanowanie miłej Pani! postoję na czatach przed stodołą ;)

[Gosława]

@Charismafilos zrobiłeś mi dzień tym komentarzem

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję

[Charismafilos]

@Gosława cała przyjemność po mojej stronie ;)

Jak się człowiek nie wie jak zachować, to lepiej... stanąć na czatach ;) Pięknego dnia!

[tetu]

Lubię Annę w tym czułym, zmysłowym, ale też pełnym napięcia i surowości klimacie. 

Wiersz ma to coś co wchodzi mocno pod skórę. Przypominają mi się moje dialogi z Piotrem, dlatego mam sentyment do tego rodzaju pisania. 

Gęsto tutaj od emocji i ja to doskonałe wyczuwam. Ładny wiersz. Pozdrawiam.

 

P.S

Mgielko, te chwile/po chwili zbyt blisko. Zamień na jakieś momenty, czy coś;)