Historia edycji

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo ładne :)

musiałem odejść w stronę swojej bezlitosnej ultima thule na antypodach języka żebyśmy nie stawali się powoli dla siebie kamieniami u szyi krzywymi lustrami, słowami niczym strzały z bata   nikt przecież nie zawinił że ty wybrałaś nietykalność snu a ja ocieranie potu z czoła i ból ramion zmęczonych nadmiarem rzeczy konkretnych   już nie mam prawa wiedzieć co skrywa twoja cisza ale przecież nadal jestem choć nie czujesz już na szyi mojego oddechu i nawet teraz nadal chciałbym się o ciebie zatroszczyć   jeśli trzeba   przeprowadzić cię przez to rozstanie najdelikatniej podać ci dłoń bo może drżysz przed pierwszym odcinkiem ścieżki na której kamienie i ciernie będą toczyły spór o twoje serce   później przeniósłbym cię na rękach ostrożniej niż jednodniowe jagnię przez zbutwiały most nad rzeką pamięci co do samego końca nie potrafi odpuścić   i wziąłbym na siebie ostatnie wizgi ścigającej nas ulewy   a dalej pójdziesz już sama czułą łąką skrajem lasu brzegiem jadeitowego jeziora   znikniesz za migotaniem mgieł po kolana w ciepłych plątaninach kostrzew i tymotek uniesiesz się na skrzydłach z zielonej organzy nad spokojem polnych kwiatów utkanych w konstelacje oznaczające nowy lepszy czas   odlecisz aż za balsamiczny horyzont z twoich najmilszych obrazów tam gdzie wieczorne niebo z ziemią splatają się w ukojeniu

@beta_bUdanych wakacji :)

@vioara stelelor Twoje słowa zostają w głowie, dziękuję :)

@aniat. Ten wiersz naprawdę działa. Jest w nim coś kruchego i ulotnego, a zarazem pulsuje napięciem i pożądaniem. Słowa trafiają w zmysły i w wyobraźnię , delikatność bieli kontra drżenie ciała zostaje w głowie długo po przeczytaniu.