Historia edycji

"Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

"Odwrócić się nie będzie ci dane"

Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

A lico zapewne mam blade

Zaszedłem tak daleko - dam radę".

On rusza przodem - ona w ślad za nim

Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

Jego złote loki z potylicy spadają na kark

Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

Z radością przyjęła ukochanego przybycie

Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

Dowodu miłości jeszcze większego

Gestu tragicznego i ostatecznego

Lekki ruch głowy interpretuje na opak

Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

Z każdą sekundą jest coraz gorzej

I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

"Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

Gdy światło już widać w oddali

Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

Jego radości i między nimi ściany

Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

Jak może myśleć, że jest chciana?

Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

Gdzie znoju swojego nie musi kryć

Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

Nadzieję na życie z ukochanym zabił

Bo pokochała tego, który by się obrócił

Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

Jej już bowiem tam nie ma

W stronę świata umarłych się prędko cofnęła