-
Ostatnio w Warsztacie
-
bazyl_prost 781
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 48 odpowiedzi
- 844 wyświetleń
-
- 40 odpowiedzi
- 748 wyświetleń
-
- 39 odpowiedzi
- 598 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 638 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 389 wyświetleń
-
.thumb.jpeg.b5ae7bcef73c3501c1166879fc389fb7.jpeg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
Przez aniat. · Opublikowano
Poczułam w Twoim wierszu siebie. Bardzo mi się podoba. Miłego dnia. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Lemert Najlepszy jest dla mnie koniec - „ona buty zostawi, a nędzę jej pojmiesz, kiedy pójdziesz w jej ślady". To jedyna droga do zrozumienia - nie patrzenie, nie słuchanie, nie dotykanie z zewnątrz, ale dosłowne wejście w czyjąś sytuację. Buty jako symbol cudzego losu, który trzeba samemu przeżyć. Podoba mi sie! :) -
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
@Berenika97 Czytałem i przyznam otwarcie, nie potrafię rozkminić. Faceci to proste stworzenia:). Pozdrawiam -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Papierowy Lis Bolesny tekst o paradoksie nasycenia życiem. Szczególnie porusza mnie ta odwrócona logika głodu - gdzie nadmiar staje się bardziej duszący niż niedostatek. Bardzo trafne jest zestawienie przysłowia o wzrastającym apetycie z doświadczeniem kogoś, kto już się "przejadł" - kto zna smak życia na tyle, że przestał go pragnąć. Ta metafora jedzenia prowadzona konsekwentnie przez cały wiersz działa mocno. Bardzo dobry tekst! -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się