Wypłata

[infelia]

Nie będę dłużej czekać, o nie, mam dość!
Zaraz osiwieję, gdzie jest mój pilnik?
Naostrzę pazurki, maznę czarnym lakierem,
Oczy zrobię na emo, aż lustro pęknie.

 

Brakuje tylko tasaka i worka na zwłoki.
Mój Marian nie wraca ranki i wieczory,
Przedrzeźniam wieszcza łamiącym się głosem.
I podwórkowym językiem deklamuję obelgi,

 

Z wyraźnym zaznaczeniem „ą” i „ę” przez bibułkę.
Ręka mnie swędzi, a noga już by chciała
Zasadzić kopniaka… ze szczerego serca.
Ni słychu, ni dychu i klamka nawet nie drgnie.

 

Tramwaje za oknem przestały dryndać,
Tylko złodzieje śmigają z telewizorami pod pachą.
Nerwy nawijam na motek, chwycę za druty...
Oj, to będzie szal samozaciskowy na twoją szyję!

 

A co, jeśli został porwany niczym Baltazar Gąbka?
Lub tajemnicze UFO wessało go na pokład spodka?
Zjedzą go z brudnymi stopami bez musztardy.
Długo tego pożałują, to pewne jak w banku.

 

Jeszcze tylko jedną łezkę upuszczę, wytrę nos,
Spojrzę na nasze ślubne zdjęcie w ramce,
I zmówię modlitwę w jego intencji: bodajby cię
Osa w tyłek użądliła, a mrówki oblazły nogi!

[violetta]

@infelia bawisz się fajnie i super pomysły :)

[infelia]

@violetta Zabawy to były w piaskownicy, po których zaginął ślad.

[Charismafilos]

@infelia na pierwszej warstwie niezwykle pocieszne :) Brawo!

[Berenika97]

@infelia

Ten wiersz to humorystyczna skarga kobiety na nieobecnego partnera, napisany z dużą dawką ironii. Przechodzisz od realistycznych scenariuszy (czekanie, złość) przez absurdalne („Baltazar Gąbka", „UFO") po finałową „modlitwę", która jest uroczym przekleństwem („bodajby cię osa w tyłek użądliła"). Ta gradacja ukazuje, jak frustracja przekształca się w groteskową fantazję.

Ale pod warstwą gniewu przebija troska - „a co, jeśli został porwany?" - i ostatecznie widzimy ślubne zdjęcie. Złość współistnieje z przywiązaniem, co czyni kobietę bardzo ludzką. Super! :)))