bieguny

[Gość]

niepewność ulepszam w sobie
czuję jak dreszcz przechodzi po niebie,
boje się znać ten ból

zarumieniłem biały śnieg w dłoni
ogrzewając zmarznięty kwiat,
łudzę się życiem

sypialnie z gwiazd zamykam na klucz
od pożaru ludzie uciekają,
ja w przeciwną stronę

jestem z magnesu…po płaczu śmieję się
kim jestem

[Samo zło]

marne. "boję się znać ten ból"...to źle brzmi, zresztą nawet nie będę próbować poprawiać dalej, bo cały wierszyk do kosza i od nowa pisać. serdeczności

[Gość]

chyba zanim do kosza....poczekam na kilka komentarzy

pozdrawiam Filip

[Leila]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie zgadzam się, uważam że wiersz jest bardzo dobry. To nie jest jeden z tych wierszy, które czyta się automatycznie wystawiając opinię. Bardzo osobisty.... piękne metafory. I to pozornie błahe pytanie na końcu.... Na to pytanie dotychczas nie odpowiedziała żadna z nauk społecznych... warto wciąż je zadawać: "Kim jestem?" "Jaki jestem?" "Dlaczego jestem taki a nie inny?"
Dla mnie na +

[Michał Ziemiak]

Ja się wypośrodukuję - wiersz nie jest na pewno beznadziejny i "koszowy". Powienien jednak poleżakować w WARSZTACIE, nabrać kształtu, gdzie wg mnie należy amputować całą 2 zwrotkę!
pozdrawiam!