stara kobieta pod płotem z cyklu PoPlonie

[Gosława]

patrzyłam na twarz
pooraną koleinami bruzd
wspartą na omszałych sztachetach
ledwo co wydłubanych
spod księżoskiej schedy
kijem niczym proporcem wspierałaś wątłe ciało

na oblekałaś ty spluskwiałych sukmanów
co je dawno robaki na siedlisko upodobały
tylko gdzieniegdzie frędzle wełny zwisają swobodnie u pasa
znak że kiedyś miałaś ciepło

dłonie jak śliwki mienią się fioletową poświatą
grubością żył niczym wstęgą
uwypuklając chrząstki
napływając niespiesznie tuż nad nadgarstkami

powykrzywiane palce niegdyś z czułością grzebiące w czuprynie Antka
iskające miękkie pasma
zgrabiały

ta czułość z jaką nawzajem gnietliśta wszy
dając ulgę umęczonemu ciału
rozczulała
bo przeca na dobre i złe

mawiają w starym ciele ogień gore
a tobie na śmierć na posuchę
z marności w marność

[Leo Krzyszczyk-Podlaś]

@Gosława prus by się nie powstdził, jeszcze pare strof i byłaby nowela! siemka

[hollow man]

@Gosława

Medytacja nad starością, nad ciałem, na którym odcisnął się pojedynczy los. Ciężkie życie, bez obietnicy raju - z marności w marność. I możnaby powiedzieć, że tu nie ma pociechy, ale dostrzegam ją w tym, że stara kobieta została uchwycona w kadrze, że dzięki temu dostąpiła jakiejś formy nieśmiertelności.

[Leo Krzyszczyk-Podlaś]

@hollow man nieśmiertelność błogosławiona, czy przeklęta? pozdrawian

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[hollow man]

@Leo Krzyszczyk-Podlaś

Nieśmiertelność jaką daje zabalsamowanie w wierszu.

W tym wypadku - błogosławiona.

Potrzeba było poetki, jej wrażliwości, jej czułej percepcji, aby stara kobieta została zobaczona. Abyśmy my mogli ją zobaczyć.

Edytowane 1 godzinę temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)