fragment nie dopracowany

[król asfaltu]

Moja rodzina miała wejścia w każdym większym wydawnictwie literackim, a także prasowym w mieście. Dlatego nie zbytnio się zdziwiłem, gdy podczas pewnego porannego śniadania mój wuj, Jan Krzysztof Dziubański, naczelny redaktor w niejednym wydawnictwie, podał mi teczkę z dokumentami i oznajmił bez większego pardonu:

– Józefie, od jutra zaczynasz pracę w „Białej Papudze”.

W tamtym momencie nie przejąłem się tym zbytnio i po prostu następnego dnia, o wczesnym poranku, jak sobie zażyczyłem wieczorem poprzedniego dnia, mój konsjerż obudził mnie i położył wyprasowane ubranie na krześle.

Wtedy doznałem pierwszego zwątpienia w sens tej pracy. Lecz przygryzłem wargę i wstałem, choć tak pozbawiony chęci, że urwałem w roztargnieniu dwa guziki od pomarańczowej kamizelki – na szczęście od dołu. Dzięki temu można było po prostu włożyć oderwane guziki do dziurek, w których powinny się znajdować, i udawać takie roztrzepanie, które pozbawiło mnie głowy tak mocno, że zapomniałem dopiąć kamizelki.

W drodze przez miasto, białym mercedesem z szoferem, miałem dużo czasu, by obserwować ludzi chodzących po chodnikach – a niekiedy po ulicach. Lecz w tych drugich przypadkach ludzie bardzo często robili po prostu to samo: przebiegali przez jezdnię w sposób, który mógłby być powodem śmierci wpisanej na nagrobku.

Nie to jednak mnie fascynowało w tych niezwykłych eskapadach, lecz sam ich cel. Jakie, niecierpiące zwłoki, cele mieli ci ludzie, którzy ryzykowali życie nie w bitwie, nie w ratunku niewiasty, lecz na ulicy – co prawda pomiędzy kilkoma historycznymi budynkami i kilkoma damami w oknach, ale jednak na ulicy.

Dalsze moje rozważania przerwał widok budynku wystającego o pół metra od innych, z niewielką, ale żelazną tabliczką:
„Wydawnictwo Biała Papuga”.