Historia edycji

@Myszolak    Bardzo dziękuję!    Dziękuję Ci za ten komentarz z całego serca - i za to, że go rozwinęłaś, bo ta polana jest piękniejsza niż cokolwiek, co sama bym wymyśliła. Cieszę się, że wiersz trafił w coś bliskiego - to chyba największa nagroda dla piszącego, kiedy ktoś mówi: "to jest też moje".   Serdecznie pozdrawiam. :)  @Migrena   Bardzo dziękuję!  Jacku, czytałam powoli, dwa razy, bo takich komentarzy nie czyta się raz. Trafiłeś w coś, czego ja sama nie umiałam nazwać - że to nie jest wiersz o pragnieniu posiadania, lecz o pragnieniu przekroczenia. "Tęsknota bytu za przekroczeniem samotności" - zabieram to zdanie i już nie oddam. I ta ostatnia myśl -że nienasycenie jest siłą napędową, nie brakiem - to chyba najpiękniejsza rzecz, jaką można tu napisać. Dziękuję Ci za tę głębię.     Serdecznie pozdrawiam. :)  @Marek.zak1   Bradzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz - podoba mi się, że widzisz w tym wierszu ruch, dążenie, a nie tylko stan. Bo rzeczywiście - nienasycenie bez działania byłoby tylko pustką.   Niech moc będzie i z Tobą!   Serdecznie pozdrawiam. :)  @andrew   Bardzo dziękuję!    Dziękuję - i zatrzymuję ten wierszyk dla siebie, bo odpowiada na pytanie, które sama sobie zadaję. Myślę, że właśnie o to chodzi - że emocje nie są ozdobnikiem miłości, lecz jej dowodem.   Serdecznie pozdrawiam. :)

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Marek.zak1   Gdy po latach wciąż „iskierka” skacze, to miłość jest wielka - nie może być inaczej!   Skoro się znosicie i wciąż lubicie, to po prostu... "wygraliście" życie!         Pozdrawiam. :) 

@Leszczym   To "pokłócił się z własnymi kieszeniami" jest świetne! Rzadko proza potrafi być jednocześnie tak śmieszna i tak smutna - i jeszcze sprawić, że te dwa uczucia siedzą obok siebie bez żadnego dyskomfortu. :)