Niczemu nie jestem winien

[Adam Zębala]

Zalegające uczucie na poboczu 
drogi tylko przechodzą i nikt nie 

udziela pomocy i nie reanimuje. 

 

Krzyk przez milczenie i zupełna 

pustka wypełnia wspomnienia 

poszarzałe i wyblakłe przez czas.

 

Wczoraj był ostatnim dniem kiedy 

patrzyłem Ci w oczy czego ode mnie 

żądasz i po co tyle łez.

 

Tylko czarna wstęga się unosi

szarzyzna ukazał się być zabójczą 

nie jestem winien i nie wiem o co chodzi. 

 

Zgasły pochodnie i nastała cisza 

samotnie w ciemności stoję 

nie widząc słońca ani księżyca.

 

Tylko woda po mnie spływa 

wylewasz potok żrących łez 

które kaleczą moje oczy.

 

Przyszedł ksiądz w czarnej pelerynie 

mała trumnę do rowu włożono

przysypując łopata ziemi.

 

Posadzili kwiaty i przynieśli znicze 

muzycy w trąby dmą niech wszyscy 

słyszą że po miłości boleję. 

 

Zwiędnięty kwiat przynoszę i odrobinę 

żalu niczemu nie jestem winien

i nie wiem po co zbędne słowa.