Nadio, o Nadio! (W.S)

[Anton_Borowicz]

Nadio, o Nadio! (W.S) 

Dom ten pusty zastałem, moja Ty wspaniała,
Gdy po tym, jak odeszłaś, już nie ma nikogo,
Kto mnie będzie całować, tak jak Ty kochała?
Kto teraz będzie podporą, tak jak Ty pomogą?

Wyglądam co poranek, za tobą z nadzieją,
Niebawem tu powrócisz, wszyscy tu już tęsknią,                                
Jednak Ty mnie skrzywdziłaś, zdradziłaś podstępem,
A ja tak łzy roniłem, nad twoim odejściem,

 

Nie umiem już przemówić, nie umiem panować,
Pożera mnie sumienie, ogarnia szaleństwo,
Bo Cię bardzo krzywdziłem, przestałem szanować,
I siebie też krzywdziłem, po co mi małżeństwo?
Każdy teraz pociesza, czynią Ci wyrzuty,
W ich słowach ja znajduję, to liczne oparcie,
Lecz nie wiem czy podołam, jak ściana opluty,
I dalej mam panować, do łóżka przykuty?

 

Oglądam teraz wiecznie, zdjęcie twe ostatnie,
Dlatego pytam Cię, czy pierwsze spotkanie pamiętasz?
Wtedy też nie wiedziałem, że wszystko upadnie, 
Wtedy też nie wiedziałem, że trwogi doczekasz,
Ale jak Cię miłować, jak sam nie kochanym?
Gdy chłodne lato mieszkało, w domu zadbanym,
I nigdy nie nauczył, gorąca miłości,
Skazał zaś na zesłanie, na wieczne ciemności.

 

Gdy pójdę w świata bezdroża, chcąc kogoś pokochać,
Blizny tylko ukrywać, będę już jedynie,
Moje głębokie, przeklęte, umiałas obcować, 
To, co w mroku urosło, nigdy nie przeminie,
Jak rany na polikach, karmi to demona,
Dzieląc z innymi wspomienia, co wiosna kolejna,
Gardzę nimi najbardziej, Ty jesteś przepiękna!
Po cóż mam znów miłować, kto to mnie przekona?

 

Ta winorośl demona, ciasno mnie otula,
Bo z tobą się prowadził, te lata calutkie,
Lecz chcę to wyplenić, a to mocniej przytula, 
Wtem czuć to znów zaczynam, twe ręce malutkie,
Tym okrutnym podstępem, karzesz zuchwale, 
Kochanka li swojego, jak zdrajca wyrodny,
Choć na diabłów usługach, za to też podpalę,
Całe to piekło najgorsze, jako mąż okropny,

 

Chodząc w ten czas ulewny, pomiędzy kroplami,
I chodząc w ten czas krwawy, pod wrota Warszawy,
Krzyczę do tych żołnierzy - my się nie poddamy!
I dzielę z nimi niedole, bo my są łotrami,
Racje miałaś zdrajczyni, żyć ze mną wykańcza,
Zaczynam wtem rozumieć, twą zdradę, twą bolesną,
Że śmierć bywa najlepszą, dla diabła wybrańca,
Karą mrocznej wieczności, cierpieniem bezkresna.

 

Już świat będzię pamiętać, mą słabośc, przekleństwo,
Zwyciężony zostałem, przez to co najsłabsze,
I twą słabośc dźwigając, jako me kalectwo,
Stal o stal się obija, bo kości zamarzłe,
Zatem sam jak najgorszy, karę swą ponoszę,
I za zdradę przepiękna, w końcu cię przeproszę,
Wybacz, Ty mi jedyną, nie umiałem kochać,
O tyś tak mi najbliższa, za tobą chce szlochać.

 

Cześć! Chciałbym od siebie jeszcze dodać, że to mój czwarty wiersz 13zgłoskowy (albo próba napisania 13zgłoskowca). Gdyby, ktoś bardzo by chciał liczyć sylaby w każdym wersie, a nie byłoby 13, tylko mniej lub więcej (kataleksa, hiperkataleksa), to proszę o informację!

 

Edytowane 4 Stycznia przez Anton_Borowicz (wyświetl historię edycji)