Historia edycji

Na świecie mamy tyle krain, miejsc powabnych, Setkę miast malowanych wzorem kolorowym, Tysiąc wiosek spokojnych, przez cały rok ładnych, A ja lubię żyć w kraju swym słotnym i płowym.   Wiem, nie mogę zerwać tu słodkich pomarańczy I nie co dzień słońce tu skórę mi ogrzewa, Flamenco nie gra i nikt w alejkach nie tańczy, Tylko orszak chmur szarych błękit dnia przyćmiewa.   Tutaj w listopadzie dni chodzą zabłocone, Szaruga i plucha się rozgaszczają wszędzie, Kałuże zaraz błyszczą - już zlodowacone Wieszczą nam zimę srogą, która wnet przybędzie.   Połowa roku mija w błotach i kałużach, A jedna czwarta nie oszczędza wcale, Ostatnia ćwiartka, czasem, rozszalała w burzach, Więc nie dziwne, że śnią się ludziom obce kraje.   Ale kiedy kra pęknie - rzeki znów popłyną, Ociężałym koralem zakwitnie znowu głóg, Dni zimne czmychną zaraz i ogon podwiną, Bo wiosna wraca pąki rozrzucać wokół dróg.   A ja się wtedy zgubię w czyimś ogródeczku, Tam też usłyszę dźwięczne "Podejdź no syneczku", To gospodyni dobra do mnie się uśmiecha, Zaraz głaszcze po głowie, kompot mi nalewa   I usiądziemy razem pośród pszczół i trzmieli, Już słowicy i szpacy tutaj się zlecieli, Żeby wdzięcznie narzekać, słodko nam nadawać Koncert upojny, którym będziem się napawać.

@viola arvensis    

@Migrena uspokój się

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Chyba serce mi pękło.  Nie chcę sobie nawet wyobrażać powrotu do domu po takiej "randce". 

@viola arvensis   i super !   a mnie Twojego zapachu ciągle mało.   i mało.   mało.