Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Autor „W pustyni i w puszczy” opisał
Romantyczną przygodę Stasia i Nel,
Którzy postanowili uciec od rodziców
I w tym celu ukradli słonia cyrkowego.

 

Opłacili koralikami marnej jakości Kalego,
A Sabę pętem kiełbasy i ruszyli w świat
Ku przygodzie przez pustynię bezkresną.
Podziwiali dziką zwierzynę jak z bajek,

 

Spotkawszy żyrafę na sawannie, chcieli
Pobujać się na jej szyi jak na huśtawce.
A lew z wielką grzywą, na jedno tupnięcie,
Uciekł poza horyzont, a ryk się niósł i niósł.

 

Razu pewnego stanęli na popas w oazie
I w pniu dziurawym rozłożystego baobabu
Zebrało im się na amory i przytulanki.
W tej gorączce uniesień i całusków posnęli

 

Kąsani muchami tse-tse, co choróbsko przywlokły.
Mea, wierna towarzyszka, pobiegła sto mil
Z wiatrem w plecy do najbliższego dilera
Specyfików, lecz sprzedano jej tylko

 

Podrobioną chininę i litr samogonu bez akcyzy
Ze skorpionem zatopionym w środku...
I tu niestety następuje luka w powieści,
Gdyż ktoś wyrwał z książki znaczną ilość kartek.

 

Podejrzewam, że mrówki gniazdujące
W drzewie przepędziły intruzów, a ci,
Drapiąc się po tyłkach i brzuchach, pognali
Pośpiesznie w nieznaną dal z nadzieją na CDN…

 

Ania Gaduła z klasy 5 b, najlepszej

 

Opublikowano

@infelia

 

To zabawny i kreatywny wiersz! Parodiujesz "W pustyni i w puszczy" w sposób świadomie absurdalny i przekomarzający się z oryginałem. Jest jak tekst napisany przez nastolatka dla innych nastolatków, z przymrużeniem oka. Podpis na końcu dodaje autentyczności i uroku.

Ciekawa satyra szkolnej lektury! Pozdrawiam. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • oto siedzimy tutaj ty ja i oni i ty masz tajemnice i ja nie jestem szczery na parapecie kwiat rozczapierzył palce walcząc o przetrwanie spóźniona konewka w spóźnionej dłoni wyschnięta twarz zegara z fałdem Verragutha anioł stróż jak hobbit latający tam i z powrotem mosty spragnione człowieka aut szyn pociągów na skraju mój podpis PC i rok lata całe choć zła jest akwarela przez chwilę byliśmy dziećmi i mniej jest tych chwil na lekach choć śpię mniej i miej mnie na względzie kiedy wejdziesz antynomiczne przeklnij i jeśli zechcesz cokolwiek mąci ci umysł zdradź kto mi zapieprzył godzinę twój zwrot po zawrocie głowy spieszą się galaktyki muszą nadrobić w czarną przestrzeń decyzje bez odwrotu jak to ma działać do cholery wytworne perpetuum mobile - ziemia droga ruch (okrężny) ja nietrzeźwy i ty pijana oni i wreszcie bez nich kolor butelek na ścianach centralny punkt wszechświata z dystansem fiksujący soczewkę blisko blisko   i coraz dalej dalej    dość.    
    • @_M_arianna_W... fajne!
    • Zapytasz: skąd się tam wzięła ta odrealniona istota?   Gdybym go sam nie zobaczył, a on nie prosił mnie o pokarm, uznałbym go za nocną zjawę sunącą poprzez uroczą Grenadę.   Zlazł bezszelestnie z płótna Dalego, ogonem zawijając — flamenco tańczy. Skacze ponad dachami złotej Malagi, zwinny jak kot Don Kichota z Manczy.   Piękny rycerz o pociągłej twarzy siedzi tam ciągle i o czymś marzy. Jakże chciałoby się do niego podejść, zahaczyć w tańcu o gorącą Kordobę.   Uczuciem uderzyć w pierś bailaory, wytrącić jej ze zwinnej dłoni kastaniety, na kopię nadziać wszystkie podniety i tobie je podarować, piękna Sewillo.
    • @Łukasz Jurczyk tak...masz rację  dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @.KOBIETA. dzięki serdeczne  
    • @jjzielezinski   Niewidzialny   Jestem najskromniejszy, najcichszy. Nie było mnie widać i nie ma.   Zrodzon z obcej matki. Ilu nas było, drogi bracie, w cieniu dowództwa?   Tamten czas nas nie kochał. Przetrwałem trzydzieści trzy warty, patrząc, jak gasną kolejne baony.   Jam uciekł z transportu, jam walczył do końca, jam padał żywy.   Pod gradem kul udawałem trupa, żeby się jeszcze na coś przydać.   Jestem niepopularny. Mówią, że mam spróchniałe korzenie. Matka odeszła za wcześnie. Przyszła Polska. Zrozum, że to nie była moja matka!   Poszedłem walczyć, żeby cokolwiek ocalić. Że krew była niemiecka? Tego wyboru nie miałem.   Potem byłem cichutki, najcichszy. Nigdy nie nagrodzono mnie miłością.   W kraju stałem się banitą, do końca obcym, niezaakceptowanym.   Cisza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...