Historia edycji

Ma Tymona mama? No, my tam?  

- Komu pokażesz ogród pękający od nadmiaru wiosennych myśli? - Komuś, kto umie oddychać zapachem burzy. Kto przejdzie między pąkami powoli, jakby dotykał czegoś kruchego, jeszcze nieobleczonego w słowa. - Kto uniesie twój szept, cięższy niż krzyk rodzącej się zorzy? - Ten, kto nosi w sobie ciszę głęboką jak nocne wody   i nie cofnie dłoni, gdy mój głos obudzi w nim uśpione struny. - Komu opowiesz o szkarłatnym tętnie swoich żył? - Temu, kto przychodzi jak noc - bez pytań, bez światła. Kładzie dłonie na skórze i słucha w milczeniu, jak pod nią budzi się pulsujący żywioł.   - Przed kim otworzysz śluzę wezbraną od zbyt jasnych pragnień? Przed tym, kto sam jest rzeką. Nie lęka się fali. Wejdzie we mnie powoli, aż nasze wody odnajdą wspólny nurt.  

Ma skutki sik, tuk - sam.    

@Proszalny  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo prawdziwe. Gdy wracamy do prostych manualnych czynności i kontaktu z naturą, tak naprawdę powielamy to co było przez tysiąclecia głównym zajęciem ludzi. Odeszliśmy od tego bardzo.   Pozdrawiam 

horyzont rozhuśtał się tamtego dnia na plaży dostałaś panoramę mojego miejsca na ziemi   drzewa na klifie nieruchome w mrozie patrzyły  jak buddowie