Baśń o Wiedzącej ze Starego Lasu

[przles]

Razu pewnego 

 

Środ starych czereśni, w zakolu starej rzeki, mieszkała Wiedząca ze Starego Lasu.
Gwiazdy zazdrosne jej urody, a księżyc płonął wstydem gdy wody starej rzeki pieściły jej ciało.
Serce miała pełne i puste a oczy bystre i wielkie jak żal po utracie.
Cierpiała.
Odległa w sobie, pomagała i kochała.
Gdy.
Obca miłość jak huragan, przygniótł i stłamsił czereśniowy sad.
A nie była kochana jak chciała. 
Mojry, splotły jej nić. 
Odjęły przyszłość.
Pchnęły w ból.
Zadały kłam.
Okrzyknięta wiedźmą i zszargana. Czerń podłości zalała jej dom, jej rzekę i czereśnie.
Lecz Wiedząca, wiedziała, że głowę niesie się dumnie, plecy prosto, i przenigdy nie dmie w róg u pasa.
Nie chciała pomocy. Chciała wolności.
Uciekła więc, od bólu i prządek. 
Szukać ciepła. 
Szukać cienia. 
Szukać siebie. 
Jaskółka, co nie wie czy spada już czy leci. Kołowała, i wiele razy rychło by upadła lecz nigdy jak dotąd.
Odrzuciła ból bo była Wiedząca. 
Co przed nią, co za nią, kto przy niej.
Wiedziała.
                                                                                                                                                                     Koniec.