Dola

[Stukacz]

Od urodzenia, aż do ostatniej godziny

Dana odgórnie lub przez dziedzictwo rodziny,

Jednemu sprzyja, drugi trochę mniej dostaje,

Czy zawzięcie pracuje, czy w pracy ustaje.

 

Od wieków już wiadomo, że przez życie całe

Towarzyszką wierną, zaś zasługi niemałe,

Bez których tak trudno, a nawet niemożliwe

Życie wieść dobre bez udręk i trosk,

Choćby dobrobyt był i układy szczęśliwe

Bez jej pomocy stopią się jak wosk.

 

Na całe życie przypisana do osoby,

Więc powinna pomagać stale, każdej doby –

Nie zawsze, są przypadki znane

I w księgach przodków zapisane:

Gdy staramy się za mało

Życie będzie nam kulało.

 

Więc zmienna i kapryśna: raz jest, raz jej nie ma,

Rozgniewana, bez żalu człowieka porzuci,

Na lodzie zostawi, dobra do śmieci rzuci.

Zawieszony człek między stronami obiema

Jak w wahadle w stronę to w jedną, to znów w drugą

Bez ustanku się buja i do końca nie wie

Czy on Doli służy, czy Dola jego sługą.

 

Egzemplarz się trafi co pomaga leniwie.

Niezdarne też zdarzyć się mogą – przyznać trzeba –

Nie pomogą, gdy zajdzie pomocy potrzeba.

Jak nie w parze nazywamy niedobranymi:

Rolnika przypada kupcowi i odwrotnie,

Rolnik nie zbierze choćby wysiłki stokrotnie

Przewyższały starania sąsiada. Z innymi

Dolami już bywa, że wysiłek największy

Dóbr zainteresowanego nie powiększy:

Kartofle zamiast do ziemi urosną w bok,

A on nie zbierze nic, choć czekał cały rok.