Granica

[Gekon]

ciągniesz pasma murów
zabudowujac okruchy tożsamości

uczucia zbite gwoźdźmi
usilnych zahamowań

podnosisz kolejną
niewidoczną pięść

zaciągasz sobą miasto
które tkwi na granicy
urojenia i wolności

nieprzepuszczalnie i miękko
buszują cienie
w twoim pograniczu

mieszają kroki
nie pozwalają się ruszyć
wyzbyć głębokości bruzd
minionych złudzeń



za wiele by zeszło
za bardzo kolczasta
lecz niewidoczna pięść
by zacząć burzyć
żyć

[Tomasz_Biela]

coś dzisiaj mam dzień do mixów...może coś się przyda...


Mury okruchów
tożsamości gipsem opamiętania
zasklepiasz

Uczucia gwoździste
usilnych zahamowań
podnosisz kolejną
niewidoczną pięść

Zaciągasz sobą miasto
które tkwi na granicy
urojenia i wolności

Nieprzepuszczalnie
miękko buszują cienie
po twoim pograniczu

Mieszają kroki
nie pozwalając ruszyć
wyzbyć się głębokości bruzd
minionych złudzeń

Za wiele by zeszło
za bardzo kolczasta
niewidoczna pięść
by zacząć burzyć
żyć

[Jay Jay Kapuściński]

Gekonie Ciebie to trapią naprawdę przerażające wizje. Przedstawiałabyś genialnie gdyby... no właśnie, ja znowu przyczepię się do zapisu. Tak nie może być! Utwór traci na wartości. Spróbuj dopieścić, pokroić na ładne, w miarę równe strofy, żeby to się trzymało razem.

[Michał Ziemiak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Się zgadzam - cenię Twoje wiersze, za wyrazistość i tą wielokrotnie podkreślaną przeze mnie umiejętność "miastowania" w nich ;-) Ino ta wersyfikacja...
POZDRAWIAM!

[Gekon]

tak nad wersyfikacja można by było zacząć pracować
hehe tak sobie powtarzam
fajnie że czytacie
pozdrawiam