Wypłukany diament

[Mikołaj_Batkiewicz]

Czym jest człowiek?... Skorupą z gliny ulepioną…
Z prochu, z pyłu sypkiego – weń duszą włożoną.
Ona w tej miałkiej masie nie więdnie lecz żyje,
Czy to nie cud?... W tym dzieło stworzenia się kryje;
Owiane tajemnicą – nierozwiązywalną.
Być może Boską?... Piękną?... Na pewno astralną.

 

To co kruche – na nowo – wciąż trzeba budować,
Tak też i ciało strawę musi ci przyjmować,
A dusza za życia tę chorobę przejęła,
Żeby ją wciąż karmić to człowiecza potrzeba.

 

Ale czym?... Czym też ona, ta dusza się żywi?
Wiarą, że jest coś, co na dłużej uszczęśliwi.
Przecież nie nagła rozkosz – ot namiętność byle,
Uniesienie chwilowe, które zaraz zginie,
Lecz pewność, która mówi: „Zobacz sens istnieje.
Nie wszystko płonne, proszę, miej jeszcze nadzieję.”

 

Jednak dla duszy każdy owoc dziś parszywy,
Już na drzewie dojrzewa cały robaczywy.
Skoro wiesz, że wszystkie te, które dotkniesz – marne;
Sięgnąć po któryś trudu żadnego nie warte.

 

Więc kroczysz bez nadziei i o suchym chlebie,
Pustynią nieskończoną, po jałowej glebie
Szukając źródła, w którym woda życia płynie.
Ponoć tam jeszcze drzewo poznania się wije.

 

Ale nie ma oazy – jest fatamorgana,
Źródło wyparowało i też uschła trawa,
Zostały tylko węże w błocie pełzające;
Tak jak ty głodne, na żer – Cię – wyczekujące.

 

Mimo tego, idźże, bo źródło wypłukało
Coś takiego, co duszy mocy by dodało
I nie zważaj wcale na jadowite żmije;
Walcz o to, co u kresu podróży się kryje.
Nie popadaj przypadkiem w przeraźliwy lament,
Z odwagą wyjmij w błocie zatopiony diament.